Οἱ διακυμάνσεις τῆς ἀγορᾶς στὶς δυτικὲς χῶρες, μαζὶ μὲ τὸν καταιγισμὸ τῶν πολιτικῶν γεγονότων, δίδουν τὴν ἐντύπωση, κατὰ τοὺς ἐμπείρους οἰκονομικοὺς ἀναλυτές της, ὅτι, «ἡ Δύση διαθέτει ἀνοχύρωτη οἰκονομία»· οἱ λόγοι εἶναι πολλοί, οἱ διεθνεῖς θεσμοί, Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο, ἄλλοι, ἔχουν καθιερωθεῖ μεταπολεμικὰ καὶ κατὰ τὴν ἀπόλυτη, οἰκονομικὴ καὶ πολιτική, κυριαρχία τῆς Ἀμερικῆς κι ἰσχύουν ἀπαράλλαχτοι· ἡ διεθνὴς οἰκονομικὴ συγκυρία ὅμως ἔχει ἀλλάξει ἄρδην κι οἱ Ἀναδυόμενοι, μὲ Κίνα, Ἰνδίες, Ρωσία, ἀποτελοῦν τὸν δυναμικὸ ἄξονα τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας, ἐνῶ ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος ἀποκάλυψε τὶς ἀδύναμες πτυχὲς τῆς Δύσεως. Ἡ Κίνα ἀπὸ δεκαπενταετίας ἔχει ζητήσει τὴν ἀναθεώρηση τῶν διεθνῶν θεσμῶν, ἀλλὰ ἡ Οὐάσιγκτον ἀπάντησε χλευαστικά, ὁπότε κι αὐτὴ μεθόδευσε τὴν ἀπαξίωσή τους, μὲ τὴν σύσταση ἄλλων καὶ πρῶτο τὴν διαδικασία ἀποδολλαριοποιήσεως τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν, μὲ τὴν σύσταση ἄλλου ταμείου ἀσφαλίσεώς τους. Ἡ Ἀμερικὴ ἀδυνατεῖ ἀκόμη καὶ νὰ ἀπαντήσει.