Εὐρώπη καὶ ἀνθρωπιστικὰ

Ἡ Εὐρώπη τελικὰ θυμήθηκε καὶ τὶς ἀνθρωπιστικὲς ἀρχές της καὶ τὶς ἔθεσε, ὡς ὅρο τῆς αὐτοαμύνης τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ μὲ πολὺ καθυστέρηση καὶ χωρὶς πειθὼ κι ἀπήχηση στὴν διεθνῆ κοινὴ γνώμη· οἱ κακὲς γλῶσσες ψιθυρίζουν, ὅτι περίμεναν νὰ ἀλλάξει στάση ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος καὶ νὰ ἀκολουθήσουν κι αὐτοί. Μετὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἡ ἡγεσία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως χάνει γιὰ ἄλλη μία φορὰ τὴν εὐκαιρία τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς πολιτικῆς παρουσίας της, μὲ ὅλες τὶς προεκτάσεις της· δείχνει ἐμφανέστατα στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, ὅτι ὑποτάσσεται πλήρως στὴν ἀτλαντικὴ πολιτική, μὲ κήρυγμά της τὴν δυτικὴ παγκόσμια κυριαρχία καὶ τὸν μονοπολικὸ κόσμο. Ἡ πραγματικότης δὲν τὴν ἐνδιαφέρει, οὔτε οἱ συνέπειες καὶ τὸ χειρότερο οὔτε οἱ ἀντιδράσεις τῶν λαῶν της, οἱ ὁποῖοι διαπιστώνουν τὴν ἀνεδαφικότητα τῆς πολιτικῆς της καὶ τὴν θεωροῦν ὡς ἀποτέλεσμα τῆς μονοσημάντου λογικῆς της ἢ ἄλλων ἐξαρτήσεων. Ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι καταδικασμένη.