Ἐπιβεβαίωση κυριαρχίας Μητσοτάκη σὲ διεθνῆ κρίση

Ἡ ἐπιβεβαίωση τῆς πολιτικῆς κυριαρχίας τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὶς αὐτοδιοικητικὲς ἐκλογές παραμένει, μέσα σὲ περίοδο ὀξυτάτης διεθνοῦς κρίσεως καὶ μάλιστα στὴν γειτονιά μας· τὸ Μεσανατολικὸ βρίσκεται πλέον στὴν κορυφὴ τῆς παγκοσμίου ἐπικαιρότητος, μὲ ἐμφανέστατους κινδύνους ἐξαπλώσεως τοῦ πολέμου στὴν περιοχή μας, ὁπότε κύριο μέλημά μας εἶναι ἡ προετοιμασία μας γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή του, ἔστω κι ἂν ὡς εὐχῆς ἔργο δὲν συμβεῖ, ἀλλὰ εἶναι ὀρθῶς ἐπείγουσα προτεραιότης ἡ κατάσταση ἐγρηγόρσεως τῆς Ἑλλάδος. Ὁ πρωθυπουργὸς τὸ ἔχει ὑπογραμμίσει μὲ τὸν πλέον αὐστηρὸ τρόπο κι ἔχει θέσει σὲ κατάσταση ἑτοιμότητος τὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις καὶ τὸν κρατικὸ μηχανισμὸ· ἀλλὰ δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιο μὲ τὴν ἀντιπολίτευση, αὐτὴ ζεῖ στὸν κόσμο της. Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς γνωρίζει ἄριστα τὶς ἀντιδράσεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ τὴν ἀφήνει ἥσυχη μὲ τοὺς κρωγμούς της· ἡ ἐμπιστοσύνη του προσφέρεται ὁλοψύχως πρὸς τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ἀγνοώντας τὴν ὕπαρξη τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ἔτσι ἐξηγεῖται, καὶ πρὶν τὴν ἐκρηξη τοῦ νέου μεσανατολικοῦ πολέμου, ἡ ψῆφος του στὶς αὐτοδιοικητικὲς ἐκλογές· δύο παραδείγματα εἶναι χαρακτηριστικά: ὁ Γεώργιος Παπανδρέου εἶχε κερδίσει τὶς ἐκλογὲς τοῦ Φεβρουαρίου 1964, μὲ 52,4% κι ἔχασε τὶς δημοτικὲς τρεῖς μῆνες μετὰ στὶς μεγάλες πόλεις· τὸ ἴδιο κι ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς τὸ 1974, μὲ 54,5% ἔχασε ἐπίσης ἕξι μῆνες μετά!

Ὁπωσδήποτε μετρᾶνε καὶ δύο ἄλλα γεγονότα· πρῶτο εἶναι ἡ χρεωκοπία τῆς ἀριστερῆς ἰδεολογίας στὶς μέρες μας, ἐνῶ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἦταν στὴν ἀκμή της καὶ ὡς ἐλπίδα κι ἐναλλακτικὴ λύση ἀπέναντι στὴν δεξιά· δὲν εἶναι μόνο ἡ κατάρρευση τοῦ σοβιετικοῦ συστήματος καὶ ἡ μεταλλαγὴ τοῦ κινεζικοῦ σὲ ἄλλο πρᾶγμα, ξένο ἐντελῶς πρὸς τὸν Μάο, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀδυναμία κατανοήσεως καὶ πολὺ περισσότερο καταγραφῆς τῆς ἐποχῆς μας ἀπ’ τοὺς ἀριστεροὺς καὶ τοὺς δεξιοὺς τῆς ψηφιακῆς ἐπαναστάσεως· ἀμφότερες οἱ ἰδεολογίες φέρουν ὡς ἀνίατη ἀσθένεια μέσα τους τὴν ἀδυναμία αὐτή, δηλαδή, τοῦ ρόλου τοῦ βιομηχανικοῦ ἀνθρώπου, μὲ μοναδικὴ διαφορὰ τὴν μεγαλύτερη εὐελιξία τοῦ καπιταλισμοῦ ἀπέναντι στὴν βιομηχανικὴ τεχνολογία, σὲ σύγκριση μὲ τὴν μονολιθικότητα τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἀλλὰ ἡ ψηφιακὴ ἐπιφέρει, δεύτερο, ἄρδην μεταβολὴ τῆς δράσεως καὶ ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου στὸν σημερινὸ κόσμο· δὲν ἀποτελεῖ τὸ ἀντικείμενο τῆς ἱστορίας ἢ τῆς ἰδεολογίας, ὅπως ἦταν ὁ βιομηχανικὸς στὴν προηγούμενη ἐποχή, ἀλλὰ τὸ ὑποκείμενο· ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος εἶναι ἀσύμβατος πρὸς τὸν βιομηχανικό, μὲ ὅρους γεωμετρικῶν τόπων, τοὺς μόνους ποὺ τὸ ἑρμηνεύουν, μαζὶ μὲ τὴν θεωρία τῶν «Σοφιστικῶν Ἐλέγχων» τοῦ Ἀριστοτέλους. Καμπὴ στὴν Ἑλλάδα ἀποτελεῖ ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας στὴν ζωή μας, ὅπως στὴν ἐκπλήρωση τῶν ὑποχρεώσεών μας ἠλεκτρονικὰ καὶ τὸ 112, κατατάσσοντάς μας πρώτους παγκοσμίως…

Ὅταν ἡ ἀντιπολίτευση ἀδυνατεῖ νὰ ὑποψιαστεῖ τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ τὸ ὅτι εἴμαστε ἄλλοι ἄνθρωποι, μὲ τὴν ψηφιακὴ ἐξυπηρέτησή μας, «βράζει στὸ ζουμί της»· ὁ Ἕλληνας ἀπαλλάσσεται ἀπ’ τὸ χειρότερο ἄγχος τῆς ζωῆς του, τὴν ταλαιπωρία του μὲ τὶς δημόσιες καὶ ἄλλες ὑπηρεσίες καὶ τὴν ἀπαλλαγή του ἀπ’ τὴν καταδυνάστευση τῆς γραφειοκρατίας, ὡς ἀποστολὴ τῶν συντεχνιῶν· αὐτὴ ἡ καταδυνάστευση ἦταν ἡ χειρότερη τυραννία στὸ νεοελληνικὸ κράτος, μὲ τὶς διάφορες μορφές της κι ἐξαρτήσεις, ἀπ’ τὴν δεξιὰ μεταπολεμικά, καὶ τὴν ἀριστερὰ καὶ τὰ συνδικάτα μεταπολιτευτικὰ καὶ τὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο, μὲ τὴν διαπλοκὴ ὡς ὄργανό της. Μὲ ἁπλᾶ λόγια, τὸ χειρότερο πρόβλημα τὸ ἀντιμετωπίζει ὁ συνδικαλιστής, ὁ ὁποῖος ἦταν αὐταρχικότατος στὴν δημόσια ὑπηρεσία, μὲ τὶς ἐξαιρέσεις του σὲ ἐπαύλεις καὶ πολυτελῆ διαμερίσματα καὶ αὐτοκίνητα, παράγων τοῦ ἀριστεροῦ κόμματος καὶ τῆς γειτονιᾶς του· τώρα διαπιστώνει, ὅτι ἡ σύζυγός του καὶ τὰ παιδιά του κι ἐγγόνια του, ὄχι μόνο δὲν τὸν ἀκοῦνε, ἀλλὰ καὶ τὸν περιφρονοῦνε. Τὰ παιδιὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ψηφιακὰ κι ἀποστρέφονται τὸ δημόσιο, ἀλλὰ καὶ διακηρύσσουν τὴν δουλικότητα τῆς ἀριστερῆς ἰδεολογίας, ἐνῶ ἡ μητέρα πάει πάντα μὲ τὰ παιδιὰ καὶ στὸ δημόσιο ἔχασε τὴν παντοδυναμία του, καθὼς κανεὶς δὲν τὸν ἐπισκέπτεται κι ἀπώλεσε ἔτσι καὶ τὴν κομματικὴ καὶ κοινωνικὴ προβολή του.