Στὴν Εὐρώπη, οἱ κυβερνήσεις προβαίνουν σὲ βαθύτατη ἀνασκόπηση τῆς πολιτικῆς τους, μετὰ τὰ γεγονότα στὴν Γάζα καὶ στὴν Οὐκρανία· οἱ πιέσεις ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη, σὲ ἔγκυρες στῆλες, καὶ τοὺς οἰκονομικοὺς παράγοντες εἶναι ἰσχυρότατες κι ἐνδεικτικὲς τῶν διαθέσεών τους. Θεωροῦν ἐσπευσμένη κι ἄτοπη τὴν ἀρχικὴ ἔγκριση γιὰ αὐτοάμυνα τοῦ Ἰσραήλ, χωρὶς τὴν ὑπογράμμιση τοῦ σεβασμοῦ τῆς διεθνοῦς νομιμότητος, παρὰ μετέπειτα κι ἀφοῦ προηγήθηκε παρόμοια ἀλλαγὴ στὴν ἀμερικανικὴ στάση· οἱ τρίτοι ἀξιολόγησαν τὴν θέση αὐτή, ὡς ἀπόδειξη τῆς ἀπολύτου ἐξαρτήσεώς τους ἀπ’ τοὺς Ἀμερικανούς, χειροτέρας κι ἀπ’ τὴν πρώτη μεταπολεμικὴ περίοδο. Ἡ βαρειὰ βιομηχανία, τῆς Γερμανίας πρωτίστως, προειδοποιεῖ, ὅτι ἡ ἀνάκαμψή της ἐξαρτᾶται σχεδὸν ἀποκλειστικά, ἀπ’ τὴν ἀνάκτηση τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας τῆς Εὐρώπης καὶ δευτερευόντως ἀπ’ τὴν ἀνταγωνιστικότητα τῶν ἀγαθῶν της· ἡ εὐθύνη τῶν εὐρωπαϊκῶν θεσμῶν βαρύνει περισσότερο καὶ φυσικὰ καὶ τῆς τρικομματικῆς γερμανικῆς κυβερνήσεώς τους ἐπίσης.