Ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ ὑφίσταται μᾶλλον τὴν χειρότερη ψυχρολουσία τῆς ἱστορίας της μὲ τὸν παλαιστινιακὸ πόλεμο· προβάλλει στὴν διαπασῶν τὴν εἰσβολὴ τῆς Χαμᾶς στὸ Νότιο Ἰσραήλ, ὡς τὸ ἀπόλυτο κακὸ καὶ τὸ ἀναπαράγουν ἐπὶ δεκαπενθήμερο, ἐνῶ ξεχνοῦν τὸ τί ἔχει προηγηθεῖ καὶ τὸ τί ἀκολούθησε· οἱ ἀκρότητες εἶναι καταδικαστέες, στὸ βαθμὸ ποὺ συνέβησαν, ἀλλὰ ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ἀντιποίνων στὸ πολλαπλάσιο, ἐφαρμογῆς τῆς μωσαϊκῆς ἐντολῆς, «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ κι ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος», μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ἄλλη ἐποχή, μὲ κύρια θύματά της τοὺς Ἑβραίους τῆς Εὐρώπης. Στὸ Ἰσραὴλ ἐπιβάλλει τὴν τακτικὴ αὐτὴ ὁ πρωθυπουργός του, ἂν κι εἶναι πολλοὶ ὅσοι ἀντιτίθενται, μόνο ποὺ δὲν ἀκούγονται· ἡ διεθνὴς κοινὴ γνώμη ὅμως δὲν εἶναι ἡ ἴδια τώρα, μὲ τὴν πρὸ διετίας στὸ Οὐκρανικό.