Ὁ παλαιστινιακὸς πόλεμος ἀνέδειξε δύο πρωτοτυπίες, ἄγνωστες παλαιότερα στὴν οἰκονομικὴ πρακτικὴ καὶ σκέψη· πρώτη, εἶναι οἱ ἐλάχιστες ἐπιπτώσεις του στὴν παγκόσμια οἰκονομία, καὶ μάλιστα μηδαμινές, ἂν συγκριθεῖ μὲ τὶς προηγούμενες. Ἡ ἄλλη εἶναι ἡ ριζικὴ ἀναδιάρθρωσή της κι ὁ οὐσιαστικὸς ρόλος τῆς Κίνας, καὶ τῶν Ἀναδυομένων σὲ αὐτήν· ἡ μεγάλη συμμετοχή της, μαζὶ μὲ τὴν ἐλάχιστη ἀνάμιξη της στὶς ἐμπόλεμες χῶρες, τῆς ἐπιτρέπει τὴν διαμόρφωση σταθερᾶς ἄλλης περιοχῆς ἐκτὸς τῆ δυτικῆς, ὡς πρώτη ἀντίδραση· ἡ δεύτερη εἶναι, ἡ διαφοροποίηση τοῦ μεγάλου δυτικοῦ κεφαλαίου, μὲ κύριο τὸ ἑβραϊκό, ἀπ’ τὴν ἀμέριστη στήριξη τῆς ἰσραηλινῆς κυβερνήσεως. Εἶναι πολλὲς οἱ ἐνδείξεις, ὅτι ἀπευθύνουν προειδοποιήσεις στὸν Βενιαμὶν Νετανιάχου, ὅπως ἁπαλύνει τὴν στάση του κι ἀρχίσει διάλογο μὲ τοὺς Παλαιστινίους, ὡς μοναδικὴ διέξοδο· γνωρίζουν, ὅτι δὲν ἐλέγχουν τὴν παγκόσμια οἰκονομία κι ἔχουν ἀρχίσει στενὴ συνεργασία μὲ τὴν Σαγκάη, ἐπειδὴ παίζουν δευτερεύοντα ρόλο…