Οἰκονομία, τρόπος ἀμύνης

Ἡ ἀναμέτρηση Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως κρίνεται κυρίως στὸν οἰκονομικό τους πόλεμο καὶ δευτερευόντως στὰ γεγονότα τῆς Παλαιστίνης· ἡ ἀποτροπὴ διεθνοῦς κρίσεως, ὅπως συνέβαινε πάντα μεταπολεμικὰ σὲ ὅποια ἀνάφλεξη στὴν περιοχή, ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὴν καθοριστικὴ παρουσία τῆς Κίνας στὴν παγκόσμια ἀγορά, ὅπως ἀναγνωρίζεται ἀκόμη κι ἀπ’ τοὺς μεγάλους Ἀμερικανοὺς κεφαλαιούχους. Παράδειγμα θεωρεῖται ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος, μὲ τὶς αὐστηρότατες κυρώσεις κατὰ τῆς Ρωσίας, ὅπως πίστευαν οἱ Δυτικοί, ὅτι θὰ χρεωκοπήσει ἡ χώρα καὶ θὰ συνθηκολογήσει σὲ δύο τρεῖς ἑβδομάδες· τελικά, δύο χρόνια μετὰ ἡ Δύση κι ἡ Ἀμερικὴ περισσότερο ἀντιμετωπίζουν σοβαρὸ πρόβλημα. Ἡ κύρια ὑστέρηση τῆς Δύσεως εἶναι ἡ ἀδυναμία της ἀναγνωρίσεως τῆς φύσεως τῆς ψηφιακῆς ἐπαναστάσεως καὶ τῆς ἀξιολογήσεώς της, οἰκονομικά, μὲ τὴν βιομηχανικὴ λογικὴ καὶ πολιτικά, ὡς ὄργανο τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας τους. Εἶναι ἡ γνωστὴ θεωρία τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἡ ὁποία ἔχει καταρρεύσει παταγωδῶς ἀπὸ καιροῦ…