Ἡ εὐρωπαϊκὴ ἡγεσία ἔχει ἐνοχλήσει ἀρκετὰ τοὺς λαούς της γιὰ μόνιμη βραδυπορία της στὴν ἀξιολόγηση τῶν διεθνῶν γεγονότων, ἀλλὰ τὴν ἄμεση σπουδή της στὴν ἀποδοχὴ τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς· συνέβη αὐτὸ μὲ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο καὶ τὶς ἀντιδράσεις ὑποτονικὲς καὶ ἔμμεσες περισσότερο, καθὼς οἱ λαϊκὲς κινητοποιήσεις στὶς ἀντιρωσικὲς κυρώσεις ἦταν φραστικὲς κι ἀρκετὰ ὀλίγες δημόσιες, ἀλλὰ πολὺ περισσότερες ἀπ’ τὶς εὐνοϊκὲς ὑπὲρ αὐτῶν. Στὸ Παλαιστινιακό, ὑπερέβαλαν ἑαυτοὺς οἱ ἡγεσίες της, καθὼς ἀναγνώρισαν τὸ δικαίωμα αὐτοαμύνης τοῦ Ἰσραήλ, ἀμέσως μετὰ τὴν ἐπίθεση τῆς Χαμᾶς στὶς νότιες ἐπαρχίες του, καὶ μετὰ τὶς ἀντιδράσεις ἐπωνύμων της θυμήθηκαν καὶ τὸν σεβασμὸ τοῦ διεθνοῦς δικαίου καὶ τῆς προστασίας τῶν ἀνθρωπιστικῶν ἀρχῶν· οἱ συνέπειες εἶναι πολλές, μὲ πρῶτες τὶς οἰκονομικές, περὰν τῆς ἀπαξιώσεως τῆς γηραιᾶς ἠπείρου ὡς παγκοσμίου παράγοντος, καθὼς πληρώνει ἄσχημα τὴν πολιτική της ἀνυπαρξία. Μάλιστα, οἱ συνέπειες ἔρχονται, ὡς συμπλήρωμα τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου.