Ἡ Εὐρώπη λάμπει διὰ τῆς ἀπουσίας της στὴν διεθνῆ σκηνή, ὅπου λαμβάνουν χώρα κοσμοϊστορικὰ γεγονότα κι αὐτὴ ἐγκατέλειψε καὶ τὸν ρόλο τοῦ κομπάρσου στὴν παλαιστινιακὴ κρίση· ἡ ρήξη Ἀμερικανῶν κι Ἀράβων διευρύνεται, ἐνῶ στὶς μεγάλες δυτικὲς πόλεις κλιμακώνονται οἱ διαδηλώσεις κατὰ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῆς μετατροπῆς τοῦ δικαιώματος αὐτοαμύνης σὲ κανονικὴ γενοκτονία στὴν Γάζα. Ἀλλά, οἱ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες, μὲ πρώτους τοὺς Γερμανούς, περιορίζονται μόνο σὲ πλατωνικὲς συμβουλὲς πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, γιὰ σεβασμὸ τῆς διεθνοῦς νομιμότητος, ἀλλὰ κι ἡ πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς νὰ ἐπισκέπτεται τὸ Κίεβο καὶ νὰ μελετάει νέες κυρώσεις κατὰ τῆς Ρωσίας, κάτι ποὺ δὲν τὸ σκέπτονται τώρα οἱ πολῖτες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Δίδουν τὴν ἐντύπωση στὴν κοινὴ γνώμη τους καὶ στοὺς οἰκονομικοὺς παράγοντες, ὅτι ἐνεργοῦν στὰ πλαίσια τῶν ὁδηγιῶν τῆς Οὐάσιγκτον καὶ χωρὶς δική τους πολιτική. Εἶναι παντελῶς ἀδιανόητο νὰ ἀπουσιάζει ἀπ’ τὴν Μέση Ἀνατολή…