Ἡ ἀπονομὴ τιμῶν σὲ πολιτικὰ πρόσωπα συνηθίζεται, ὡς ἀναγνώριση τῶν ὑπηρεσιῶν τους, ἀλλὰ καὶ μὲ ὑπογράμμιση τῶν τυχὸν ἀτελειῶν τους· ἡ Μαρριέτα Γιαννάκου ἦταν σημαῖνον στέλεχος τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἀλλὰ ἕως ἐκεῖ, ἐπειδή, μὲ τὴν στάση της στὸ βιβλίο τῆς ἱστορίας, ἐπέτρεψε στὴν εἴσοδο τῆς ἀκροδεξιᾶς στὴν Βουλή. Ὁ Κώστας Σημίτης ἦταν πρωθυπουργὸς ἐπὶ ὀκταετίαν καὶ στὴν ἔνταξή μας στὴν Εὐρωζώνη, ἀλλὰ πέραν τούτων οὐδέν. Ἐπέτυχε πράγματι τὴν ἀνοχὴ στὴν διαφθορὰ τῶν δύο κορυφαίων ὑπουργῶν του καὶ στὴν φυλάκισή τους, χρειάσθηκε ἕξι χρόνια γιὰ τὴν ἔνταξη, μὲ δανεισμὸ 7-9%, ἄδηλο, δηλαδὴ διπλασιασμὸ τοῦ χρέους σὲ πέντε χρόνια, ἀρνήθηκε τὴν ἐξυγίανση τοῦ ἀσφαλιστικοῦ συστήματος καὶ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν εὐρυζωνικῶν δικτύων, ἐπιστρέφοντας πέντε δις εὐρὼ στὴν Εὐρώπη. Γαλαντόμος!