Ἡ κυριαρχία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὴν πολιτικὴ ζωὴ παραμένει ἀδιαμφισβήτητη, καθὼς δὲν διαγράφεται στὸν ὁρίζοντα δύναμη ἱκανὴ γιὰ τὴν ἀντικατάστασή του· ἐπειδὴ στὴν πολιτική, ὅταν κάποιο σχῆμα ξεκινήσει ἐκ τοῦ μηδενός, χρειάζεται ἀρκετὸ χρόνο γιὰ τὴν ἀναγνώρισή του καὶ τὴν καθιέρωσή του στὴν κοινωνικὴ συνείδηση. Συνήθως ἀπαιτεῖται μία ἐκλογικὴ ἀναμέτρηση, γιὰ ἀνάδειξή του στὴν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση κι ἄλλη μία γιὰ τὸ ἅλμα στὴν ἐξουσία· αὐτὴ εἶναι ἡ πορεία στὴν κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία, ἐκτὸς κι ἂν ὁ πρωθυπουργὸς κάνει κάποιο σοβαρὸ λάθος, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν θεωρεῖται πιθανό. Ἀντιθέτως, ἡ διάλυση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, βρῆκε τὴν ἀντιπολίτευση ὑπνώττουσα καὶ μὲ ἄβολες ἀντιδράσεις· ἡ Κουμουνδούρου δὲν γνωρίζει κἂν πόσους βουλευτὲς διαθέτει, ἐπειδὴ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι ὑπ’ ἀτμόν, ἐνῶ σὲ ἐπίπεδο στελεχῶν δὲν ὑπάρχουν ὀργανώσεις· τὸ ΠΑΣΟΚ ἐπαναπαύεται ἐκ τῶν προτέρων, ὅτι γίνεται ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση, κι αὐτὸ ἀρκεῖ, φαίνεται, στὸν πρόεδρό του.