Ἡ στάση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἀπέναντι στοὺς ἀνηλεεῖς βομβαρδισμοὺς τῆς Γάζας καὶ στὴν σφαγὴ νηπίων καὶ μικρῶν παιδιῶν, ἀποπνέει τὴν ἀπουσία οὐσιαστικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς καὶ δυναμικῆς ἡγεσίας· τὰ μισόλογα, ὅτι καταδικάζει τὸν θάνατο ἀμάχων, ἐπὶ μέρες τώρα, δείχνουν ἀμηχανία κι ἀπουσία ἐμπιστοσύνης στὸν ἑαυτό της, ἐπειδὴ συνοδεύονται ἀπὸ μαζικὴ στρατιωτικὴ βοήθεια πρὸς τὸ Ἰσραὴλ καὶ ἀπόλυτη διεθνῆ κάλυψή του. Ὁπότε γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, δύναται ἡ Οὐάσιγκτον ἀγνοεῖν προκλητικά, τὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη, ἀλλὰ καὶ τὴν δική της, ὅταν οἱ διαδηλώσεις κατὰ τῆς σφαγῆς εἶναι μαζικὲς καὶ σὲ αὐτὲς μετέχουν καὶ πάρα πολλοὶ Ἀμερικανοεβραῖοι, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν νεώτερη ἱστορία τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους, ὅπως καὶ πολλοὶ Ἰσραηλίτες κατεβαίνουν γιὰ τὸν ἴδιο σκοπὸ στοὺς δρόμους τους. Οἱ ἔγκυροι παρατηρητὲς ἐκτιμοῦν, ὅτι πιστεύουν, ὅτι ὁ πόλεμος θὰ τελειώσει γρήγορα κι ὅλα θὰ ξεχασθοῦν. Ἂν δὲν συμβεῖ αὐτό, τότε τί γίνεται;