Τὰ παρακάλια καὶ παράπονα

Ὅσα ἀκούγονται στὰ τηλεπαράθυρα – μᾶλλον γιατὶ δὲν ἔχουν ἄλλο ἀντικείμενο ἢ αὐτὴ τὴν ἐντολὴ ἔχουν, γιὰ νὰ διατηρήσουν ζωντανὴ τὴν ἀμερικανόφερτη ἀριστερά – γιὰ τὴν τύχη τοῦ Χολλυγουντιανοῦ θυμίζουν «τῶν δειλῶν τὰ παρακάλια καὶ παράπονα», κατὰ τὸν ποιητή· «ἄφες τοὺς νεκροὺς θάπτειν τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς», ἁρμόζει σὲ ὅλους τους. Ἔκαναν ὅσο κακὸ μποροῦσαν στὴν Ἑλλάδα, ἂς πάρουν τὸν δρόμο τους, ἂν μποροῦν νὰ τὸ κάνουν κι αὐτό, ἐπειδὴ ὅλοι τους ἔχουν συνηθίσει στὴν ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὶς ἄνωθεν ἐντολές τους· ἡ φαρσοκωμωδία τῆς Κυριακῆς, ἡ δουλικότατη ἀναμονὴ ἐπὶ δίωρον τοῦ ἀρχηγοῦ καὶ τὸ ξεκατίνιασμα ὅλων τους μεταξύ τους, θυμίζει τὶς γυναῖκες στὰ στενά, ἐν ἀγυιαῖς, κατὰ τὸν Ὅμηρο…