Θυμηδία ἀγουροξυπνημάτων

Οἱ ἐσπευσμένες συναντήσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου, μὲ τὸν Χολλυγουντιανὸ καὶ στελέχη, θυμίζουν ἀγουροξυπνήματα ὑπναλέου κακομαθημένου ποὺ ἀκούει μόνο σταλινικὰ ὑμνολόγια ὑποτακτικῶν διανοουμένων του· ὁ χρόνος ἔχει περάσει κι ἡ ἑπόμενη μέρα εἶναι ἄλλη, μὲ κλιμάκωση τῶν ἀποχωρήσεων καὶ τῆς ἀνακοινώσεως ἱδρύσεως νέων κομμάτων, τόση ἀλληλεγγύη αἰσθάνονται. Ὅλοι μας, ὡς πολῖτες αὐτῆς τῆς χώρας αἰσθανόμαστε αἰσχίνη, γιὰ τὸ ποιοί ἀναδύθηκαν τὴν τελευταία δεκαετία καὶ μᾶς κυβέρνησαν καὶ ποιά ποιότητα εἶχαν ὡς ἄτομα κι ἀπέναντι στὸν λαό μας· ὅσα καταλογίζουν οἱ μὲν στοὺς δὲ εἶναι τὰ ἴδια ποὺ ἐκσφενδόνιζαν παλαιότερα κατὰ ὅσων διαφωνοῦσαν στὸ κόμμα τους, τὸ ὑβρεολόγιο εἶναι τρόπος ζωῆς καὶ χυδαίας πολιτικῆς συμπεριφορᾶς ὅλων τους, δὲν καινοτομοῦν κι ἁπλῶς πλειοδοτοῦν σὲ σύγκριση μὲ τὴν προηγούμενη ἀριστερά. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχασε τὸ τραῖνο ἐπιβεβαιώνοντας, ὅτι δὲν ἔχει πολιτικὸ κριτήριο· μοναδικὴ εὐαισθησία του ἦταν ἡ ἐκτέλεση τῶν ἀτλαντικῶν ἐντολῶν στὸ ἀκέραιο. (τὰ δύο μαζὶ)