Ὡς ἐπουσιώδεις κι ἂνευ τόπου καὶ χρόνου κινήσεις κρίνονται οἱ διασπάσεις στὸν ΣΥΡΙΖΑ, μὲ πολλοὺς νὰ διερωτῶνται, ἂν τελειώσουν κάποτε· ὁπωσδήποτε, τὸ μόνο ποὺ δὲν ἀπειλεῖται εἶναι ἡ ἐξουσία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη κι ἡ ἀσφαλὴς διαχείριση τῆς κυβερνητικῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ ἡ Ἑλληνικὴ Δημοκρατία δὲν εἶναι μόνο ἡ κυβερνητικὴ παράταξη, παρὰ διαθέτει κι ὀφείλει διαθέτειν, κι ἄλλες δυνάμεις συμπληρωματικές, ὅπως τὸ ἀπαιτοῦν οἱ θεσμοί της. Ἡ ἀνατροπὴ τῆς πολιτικῆς ἰσορροπίας συνέβη, ἀμέσως μετὰ τὶς ἐκλογές, ἀλλὰ ὄχι τόσο ἀπ’ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς κάλπης, ὅσο ἀπ’ τὴν σαθρὴ δομὴ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως· ἦταν ἐμφανέστατο αὐτὸ ἀπ’ τὴν κυβερνητική της περίοδο κι τὸ ἔχουμε ἀναφέρει ἐπανειλημμένως, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἄκουγε. Δὲν κυβερνᾶς ἕναν ἱστορικὸ λαό, μὲ ξενόφερτα πρότυπα, χωρὶς οὐδεμία σχέση μὲ τὶς ρίζες του, ἐπειδὴ στὰ ἔχουν ἐπιβάλει τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα. Χάνεις, «καὶ τὰ αὐγά σου καὶ τὰ καλάθια»…