Οἱ δεύτερες σκέψεις γιὰ τὴν πορεία τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας πληθαίνουν στοὺς κύκλους της καὶ δεσπόζουν στὴν προβληματική τους· ἡ πεποίθηση, ὅτι ἡ συντριβὴ τῆς Οὐκρανίας στὸν πόλεμο εἶναι θέμα χρόνου εἶναι δεδομένη, ἀλλὰ κι ἡ ἀνασκόπηση τῆς ἐξελίξεώς του. Ἡ Εὐρώπη θυσίασε τὰ πάντα καὶ τὶς προαιώνιες σχέσεις της μὲ τὴν Ρωσία, ἀλλὰ ὑπέστη τὴν χειρότερη οἰκονομικὴ αἱμορραγία σὲ εἰρηνικὴ περίοδο, μὲ τὶς ζημίες στὴν διετία, μόνο ἀπ’ τὴν προμήθεια ἀμερικανικοῦ φυσικοῦ ἀερίου, ἀντὶ τοῦ ρωσικοῦ, νὰ ἀνέρχεται σὲ πενῆντα δις εὐρώ, ἐκτὸς τῆς μειώσεως τῶν συναλλαγῶν τους σὲ βιομηχανικὰ καὶ ἄλλα προϊόντα· πέραν αὐτῶν περιορίστηκαν οἱ σχέσεις της μὲ τὶς ἀναδυόμενες χῶρες, ὅπως τὸ διαπιστώνει πρώτη ἡ Γερμανία, μὲ τὴν ὕφεση τῆς οἰκονομίας της, πρώτη φορὰ μεταπολεμικά. Οἱ πιέσεις γιὰ ἑνιαία κι αὐτόνομη ἐξωτερικὴ πολιτικὴ εἶναι ἰσχυρότατες, μὲ χειρότερες στὸ Βερολίνο καὶ τὴν τρικομματικὴ κυβέρνησή του…