Ἡ ἐπίδειξη φιλικοῦ προσώπου τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν πρὸς στὴν Δύση ἦταν μᾶλλον ἐπιτυχὴς ἀπ’ τὸν ἴδιο, ἀλλὰ ἀπομένει ἡ ἀποδοχὴ τῆς κινήσεώς του ἀπ’ τὶς κυβερνήσεις της· ἡ ἄσχημη ἐμπειρία τῆς στάσεώς του στὸ Βερολίνο, ἐνώπιον τοῦ Γερμανοῦ καγκελαρίου δύσκολα πολὺ αἴρεται, ἀπὸ μία ἐπίσκεψη, παρὰ ἀναμένουν τὴν μετατροπὴ σὲ πράξη τῶν δεσμεύσεών του, ἐπειδὴ ἡ προϊστορία τῆς Ἀγκύρας κάθε ἄλλο παρὰ εὐνοεῖ τὴν εὔκολη ἀποδοχή της. Πάντως, στὴν Ἀθήνα ἦταν ἐμφανέστατο τὸ αἴσθημα ἀνακουφίσεως, ἐπειδή, παρὰ τὴν λεπτομερέστατη διπλωματικὴ προετοιμασία της, πάντα ὑπῆρχε ὁ φόβος τῆς ἐκπλήξεως, ἀρνητικῆς περισσότερο· ἡ Τουρκία ὅμως γνωρίζει, ὅτι ἡ διέξοδός της ἀπ’ τὴν οἰκονομικὴ κρίση εἶναι δυνατή, μόνο μὲ τὴν σύμπραξή της μὲ τὴν Δύση ἀρκετὰ προγραμματισμένα.