Ἡ προχθεσινὴ ἀπόπειρα δολοφονίας τοῦ ἀστυνομικοῦ σὲ ἀγῶνα ἀντισφαιρίσεως ἀποτελεῖ σαφῆ ἀπόδειξη τῆς ὑπονομεύσεως τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη ἀπ’ τὰ παρακρατικὰ κυκλώματα καὶ τὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο· σκοπὸς ἦταν ἡ ἀπόδειξη στὸν ἑλληνικὸ λαό, ὅτι ὁ πρωθυπουργὸς εἶναι ἀνίκανος νὰ διατηρήσει τὴν τάξη καὶ τὴν ἀσφάλεια τῆς χώρας κι ὅτι ἀφήνει διάφορους τρομοκράτες νὰ αἱματοκυλίουν τὸν κόσμο σὲ ἀγῶνες μάλιστα, χωρὶς ἰδιαίτερο πάθος καὶ φανατισμό, ὅπως ἡ ἀντισφαίριση. Οἱ τρομοκράτες -ἐπειδὴ συνέχεια τῶν παλαιῶν τρομοκρατῶν ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι αὐτοί, καθὼς εἶναι γνωστὸ ὅτι ἀποτελοῦν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα ὅλοι τους μὲ ἄμεση στήριξή τους κατὰ στὴν τραμποκομμουνιστικὴ περίοδο- κι οἱ ὑποκινητές τους, πίστευαν ὅτι ἡ κοινὴ γνώμη θὰ ἔριχνε τὶς εὐθύνες στὴν κυβέρνηση, μὲ ὄργανό τους τὴν ἐλεγχόμενή τους διαπλοκή· συνέβη ὅμως τὸ ἀντίθετο, ὅλοι ἀντιλήφθηκαν, ὅτι πρόκειται γιὰ μεθοδευμένη ἐπιχείρηση θανάτου ἀστυνομικοῦ, χωρὶς κανέναν προηγούμενο λόγο. Τὴν πεποίθηση αὐτὴ θεμελίωσαν κι οἱ ἀνακοινώσεις τοῦ Ὀλυμπιακοῦ στὶς ὁποῖες ὁμολογεῖ τὴν ἄμεση ἀνάμιξή του κι ἀπομένει ἡ κλήση σὲ ἀπολογία ἀπ’ τὴν δικαιοσύνη τῶν ἁρμοδίων. Δεύτερη σαφέστατη ἀπόδειξη εἶναι ἡ στάση τοῦ τύπου· ὅποια ἀνήκουν στὸν εὐτραφῆ ἐφοπλιστὴ παρουσίασαν τὰ γεγονότα ἐκδήλως μεροληπτικὰ κι ἀπέφυγαν συστηματικὰ τὴν ὅποια κριτικὴ ἀναφορὰ στὶς ἀνακοινώσεις τῆς ὁμάδος. Ὁπότε, «ὁ νοῶν νοείτω»…
Ἡ ἀπώλεια τῆς ψυχραιμίας, ὄχι μόνο τοῦ εὐτραφοῦς, ἀλλὰ καὶ τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν ἄλλων καναλιῶν, εἶναι ἔμπρακτη ἀπόδειξη τῆς αἰσθήσεως, ὅτι κινδυνεύει ἡ ἐξουσία τους στὴν Ἑλλάδα, ὅπως εἶχε παραχωρηθεῖ στὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο ἀπ’ τὸν πρῶτο σοσιαλισμὸ καὶ ὁλοκληρωθεῖ ἐπὶ τραμποκομμουνισμοῦ· ἔτσι ἐπιλέγουν τὴν καθημερινότητα τοῦ κόσμου, ὅτι δὲν εἶναι ἀσφαλὴς ἡ ζωή του μὲ τὴν σημερινὴ κυβέρνηση. Πρὸς ἐπιβεβαίωση αὐτοῦ ἐπιστρατεύονται κι οἱ τραμποῦκοι τῶν Πανεπιστημίων, μὲ ἀπόπειρες καταλήψεως κτιρίων καὶ καταστροφὲς στὶς πόλεις· ἑνιαῖο συντονισμὸ ἔχουν ὅλα αὐτά, ἀλλὰ δὲν ἔχουν ἀπήχηση στὸν ἑλληνικὸ λαό, ὁ ὁποῖος ἐκφράζει ἐμπράκτως τὴν ἐμπιστοσύνη του πρὸς τὴν Ἀστυνομία, ὅπως κάνει μὲ τὴν προσφορὰ αἵματος στὸν ἀστυνομικό, ἀπὸ συναδέλφους του καὶ ἁπλοὺς πολῖτες. Γνωρίζουν οἱ ὑποκινητὲς τῶν παρακρατικῶν, ὅτι φεύγει τὸ ἔδαφος κάτω ἀπ’ τὰ πόδια τους καὶ καθίστανται πλέον ἀποβλητέοι ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη, μαζὶ μὲ τὶς διασυνδέσεις τους μὲ τὶς συντεχνίες· ἦταν πρότυπο κοινωνικῆς ἀναδείξεως ἡ συνδικαλιστικὴ δράση κι ἀποδεικνύεται παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν, καθὼς οἱ ἐκφραστές της ταυτίζονται πλήρως μὲ τὶς κομματικὲς ἐπιταγὲς καὶ ἐμμέσως μὲ τὸ κρατικοδίαιο κεφάλαιο. Παράδειγμα, μεταπολεμικὰ σπανίως ἢ ποτὲ δὲν ἔγινε ἀπεργία σὲ μεγάλη ἰδιωτικὴ ἐπιχείρηση, ἔστω κι ἂν συνδέεται μὲ ζωτικὰ συμφέροντα τῆς χώρας, Κόκκαλης, Βαρδινογιάννης, Λάτσης, Μυτιληναῖος δὲν ἔζησαν ἀπεργίες στὶς ἐγκαταστάσεις τους.
Ὁ φόβος τῆς βαθειᾶς τομῆς στὶς σχέσεις ποδοσφαίρου καὶ κρατικοδιαίτου κεφαλαίου μὲ τὰ τρομοκρατικὰ κυκλώματα ἔχει φέρει σὲ ἀπόγνωση τοὺς κύριους συνδέσμους τους· γνωρίζουν δύο πράγματα, τὴν ἀποφασιστικότητα τοῦ πρωθυπουργοῦ, ὅπως ἐφαρμόσει τὰ μέτρα γιὰ πάταξη τῆς παρανομίας, «ὅσο ψηλὰ κι ἂν βρίσκονται οἱ ὑποκινητές τους», ὑπογραμμίζει. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ἐπέλεξαν ἀγῶνα ἀντισφαιρίσεως, κι ὄχι ποδοσφαίρου, ὅπου ἤδη ἐφαρμόζονται αὐστηρὰ μέτρα, ἐνῶ προχθὲς ἦταν χαλαρά, καθὼς οὐδεὶς περίμενε ἔκρηξη φανατισμοῦ στὸν ἀγῶνα, ὅπως καὶ συνέβη· ἦταν προγραμματισμένη ἡ ἐπίθεση, μὲ στόχο, ἀστυνομικὸ νεκρὸ ὁπωσδήποτε. Δεύτερος, εἶναι ἡ ἱστορικὴ ἀλλαγὴ τῆς καθημερινότητος τῶν Ἑλλήνων μὲ τὴν ἐφαρμοφὴ τῆς ψηφιοποιήσεως· ἔχουμε καταγράψει τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἤθους μας καὶ τὴν ἀπόκτηση νοοτροπίας ἐλευθέρου πολίτου, μὲ ἀπόλυτη ἀπόρριψη τῆς παλαιᾶς τοῦ ὀπαδοῦ ἢ τοῦ πιστοῦ τῆς ἰδεολογίας ἢ τῆς ὁμάδος, ἀφοῦ δὲν ἔχουν μεγάλη διαφορά. Οἱ κρατικοδίαιτοι ὑστεροῦν στὴν ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας στὶς ἐπιχειρήσεις τους κι αὐτὸ φαίνεται ἀπ’ τὴν ὑστέρησή τους στὴν παγκόσμια ἀγορά, μὲ ἐξαίρεση τὸν Μυτιληναῖο, ἐνῶ ΔΕΗ, ΟΤΕ, Ἑλληνικὰ Πετρέλαια ἀναδεικνύονται μεγάλες πολυεθνικές· εἶναι θέμα νοοτροπίας τῆς ἡγεσίας των στὰ πλαίσια τῆς παραδοσιακῆς αὐταρχικῆς ἐξουσίας τους στὸν καπιταλισμὸ καὶ στὴν ἀριστερά. Ἡ ἐποχὴ ἔχει ἀλλάξει κι ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος εἶναι ἀσυμβίβαστος μὲ τὸν βιομηχανικό, εἶναι κάτι ἄλλο, ἐντελῶς διαφορετικὸς ἀπὸ τὸν προηγούμενο.