Ἡ Εὐρώπη, μὲ τὴν ἀπόφασή της, ἐκτάκτου βοηθείας στὴν Οὐκρανία, ἂν τελικὰ ἐγκριθεῖ ἀπ’ ὅλους τοὺς ἑταίρους, ἐπιστρέφει στὴν ἀπόλυτη ὑποταγή της στὶς ἀτλαντικὲς ἐπιταγές· δὲν ἦταν εὔκολη ἡ πρόταση, ἀλλὰ ἡ προεδρία της κι οἱ μεγάλες χῶρες της ἐπιμένουν στὴν ψυχροπολεμικῆς περιόδου δουλικότητά τους, ἢ μᾶλλον χειρότερης κι ἀπ’ αὐτή, καταδικάζοντας τὴν γηραιὰ ἤπειρο στὴν διεθνῆ ἀφάνεια κι ἀνυποληψία, ὅπως φάνηκε κι ἀπ’ τὴν περιθωριοποίησή της στὸν πόλεμο τῆς Γάζας. Καὶ ναὶ μὲν οἱ κυβερνήσεις δὲν ἔχουν ἄλλη βούληση πλὴν τῆς νατοϊκῆς ἐπικυριαρχίας, ἀλλὰ οἱ λαοί τους διαμαρτύρονται κι ἐξεγείρονται γιὰ τὴν ὕφεση καὶ τὴν κρίση σὲ ὅλες τους, μὲ πρώτη τὴν Γερμανία· τὸ κύριο πολιτικὸ πρόβλημα τῆς Εὐρώπης εἶναι πλέον ἡ ἀναμέτρηση μεταξὺ τῶν οἰκονομικῶν παραγόντων καὶ τῶν κυβερνήσεών τους, μὲ πρωτοπορία τὴν βαρειὰ γερμανικὴ βιομηχανία. Στὸ Βερολίνο κρίνεται τὸ παιχνίδι, στὴν τρικομματικὴ κυβέρνησή του…