Ἡ ἀνοχὴ τοῦ τύπου στὸ παρακράτος εἶναι ἐμφανέστατη ἀπ’ τὴν παρουσίαση τῶν γεγονότων στοῦ Ρέντη· ὁ ἀνήκων στὸν εὐτραφῆ ἐφοπλιστὴ περνάει στὰ γρήγορα τὰ σχετικὰ καὶ μὲ λίγα λόγια, ὄχι ὅμως ἴχνος διεισδύσεως· ὁ ὑπόλοιπος λέει περισσότερα, ἀλλὰ μὲ ἔμφαση στὶς εὐθύνες τῆς κυβερνήσεως, γιὰ ἐλλιπῆ προστατευτικὰ μέτρα, σὲ σύμπλευση μὲ τὴν ἀντιπολίτευση. Σὲ δύο γεγονότα ἀποφεύγουν συστηματικὰ τὴν προσοχή τους· τὴν ἀπόδειξη τοῦ ὀργανωμένου σχεδίου, μὲ συγκροτημένες ὁμάδες νεαρῶν, ὡς κανονικὸς στρατός, μὲ καθοδηγητὲς ἐν δράσει, τὴν ἀποφεύγουν· στὴν ἀξιολόγηση τῆς ἐπιστολῆς παραιτήσεως τοῦ εὐτραφοῦς καὶ τῆς ἀπειλῆς του ἀποχώρησεως κι ἀπ’ τὸν Ὀλυμπιακό. Ἡ διαπλοκὴ ἐπιβεβαιώνει ἔτσι, τὶς ἀπόλυτες ἐξαρτήσεις της ἀπ’ τὰ παρακρατικὰ κυκλώματα, τὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο, τὶς συντεχνίες καὶ τὸ παρακράτος τῆς μεταπολιτεύσεως…