Οὐκρανία, ἐλπὶς ἡ Εὐρώπη

Στὴν ἄμεση παροχὴ βοηθείας ἀπ’ τὴν Εὐρώπη, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐπειγόντων προβλημάτων της, ἐλπίζει ἡ Οὐκρανία, μετὰ τὴν ἀπογοήτευση τοῦ προέδρου της ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον· ἡ ἔγκρισή της ὅμως εἶναι δύσκολη, καθὼς ἀντιδρᾶ εὐθέως ἡ Οὑγγαρία καὶ πλαγίως ἄλλοι ἑταῖροι, ἐνῶ καὶ τὰ ποσά της δὲν εἶναι ἀρκετά, γιὰ μακροχρόνια κάλυψη τῶν ἀναγκῶν της, γιὰ «πρόφταση εἶναι». Τὸ ἀδιέξοδο στὸ ἐσωτερικό της διευρύνεται, ἐνῶ ἡ διαφοροποίηση τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Στρατοῦ καὶ τοῦ δημάρχου τοῦ Κιέβου γίνεται ἐντονώτερη, προσελκύοντας εὐρύτερα στρώματα τοῦ πληθυσμοῦ· ἡ κύρια αἰτία εἶναι, ἡ ἐκτεταμένη διαφθορὰ κι ἡ πεποίθηση πολλῶν Οὐκρανῶν, ὅτι ὁ Βολοντομὶρ Ζελένσκυ τὴν ἀνέχεται, ἂν δὲν συμμετέχει ἐνεργῶς σὲ αὐτήν, ὅπως τὸν κατηγοροῦν ἀρκετοί. Στὸ μέτωπο ἐπικρατεῖ στασιμότης, μὲ σποραδικὲς βολὲς ἑκατέρωθεν, γιὰ τὴν τιμὴν τῶν ὅπλων· ὁ οὐκρανικὸς στρατὸς δείχνει, ὅτι δὲν ἔχει διάθεση συνεχίσεως τῆς πολεμικῆς ἀναμετρήσεως…