Οἱ ἐπισκέψεις τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν στὶς ἀραβικὲς χῶρες, Ἡνωμένα Ἀραβικὰ Ἐμιράτα, Σαουδικὴ Ἀραβία, Ἰορδανία, ἦταν γόνιμες, καθὼς ἐπιβεβαίωσαν τὸ ἐνδριαφέρον τῆς Ἑλλάδος, γιὰ τὴν ἐκτόνωση τοῦ πολέμου στὴν Γάζα, μὲ τὴν παύση τῆς ἰσραηλινῆς ἐπιδρομῆς καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν ὁμήρων, μὲ τὴν σύσταση τοῦ ἀνεξαρτήτου Παλαιστινιακοῦ κράτους· ἡ Ἀθήνα ἀναγνώρισε τὸ δικαίωμα αὐτοαμύνης τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ ὄχι στὴν γενοκτονία τῶν Παλαιστινίων τῆς Γάζας, ἐπειδὴ αὐτὸ θυμίζει ἄλλες ἐποχές, ἀρκετὰ τραυματικὲς γιὰ τοὺς Ἑβραίους καὶ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἄλλωστε, καὶ μόνο ἡ σχετικὴ συζήτηση στὸ Διεθνὲς Ποινικὸ Δικαστήριο τῆς Χάγης ἦταν σοβαρὸ πλῆγμα γιὰ τὸ ἑβραϊκὸ κράτος, ὅπως καὶ μομφὴ γιὰ πρώτη φορὰ ἐναντίον του στὴν παγκόσμια κοινότητα.