Τὸ ἐνδιαφέρον τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης γιὰ τὴν Οὐκρανία ἔχει σχεδὸν μηδενισθεῖ, καθὼς οὐδεὶς στὴν Δύση ἀσχολεῖται πλέον μαζί της, μὲ τὴν ἀπότομη μείωση τῆς βοηθείας της, ἢ καλύτερα τὴν διακοπή της, ἐνῶ κι ὅσοι ἐπισκέπτονται τὸ Κίεβο δίδουν τὴν ἐντύπωση, ὅτι ἀπευθύνουν ἐπικήδειο χαιρετισμό. Ἡ ἀμυντική της ἱκανότης ἔχει ἐξαχνωθεῖ κι ἡ ὕπαρξή της ἐναποτίθεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὴν ἀπροθυμία τῆς Μόσχας γιὰ μαζικὴ ἐπίθεση κι ὁλικὴ κατάληψή της· οἱ κακὲς γλῶσσες λένε, ὅτι ἀφήνουν τὸ Οὐκρανὸ πρόεδρο «νὰ βράσει στὸ ζουμί του». Τοὺς Εὐρωπαίους ἀπασχολεῖ τὸ πρόβλημα τοῦ περιορισμοῦ τῆς διελεύσεως ἀπ’ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα φορτηγῶν πλοίων, μὲ διάπλου τῆς Ἀφρικῆς καὶ πολλαπλασιασμὸ δαπανῶν· ἤδη τὸ Κουβέιτ μειώνει τὶς ἐξαγωγές του, ὁπότε προβλέπουν βέβαιο ἀδιέξοδο, παρὰ τὰ μεγάλα ἀποθέματά τους, δεύτερη ὁλικὴ ἐξάρτηση ἀπ’ τὸ ἀμερικανικό, δύσκολα τὸ ἀντέχει ἡ οἰκονομία κι οἱ λαοί τους…