Ἡ ἀνάρτηση τῶν νόμων πάνω σὲ περιστρεφόμενους ξύλινους ἄξονες ἢ καὶ λίθινους, τὶς γνωστὲς κύρβεις, ἦταν ὁ τρόπος δημοσιεύσεώς τους στὴν ἀρχαιότητα∙ ἔτσι ὁ καθένας γυρίζοντας τὸ ἀναλόγιο διάβαζε τοὺς νόμους καὶ κανόνιζε τὴν συμμόρφωσή του πρὸς αὐτούς. «Καὶ Κρατῖνος ὁ κωμικὸς εἴρηκέ που»∙ καὶ ὁ κωμικὸς Κρατῖνος τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας στὸ πρῶτο μισὸ τοῦ πέμπτου αἰῶνος γράφει κάπου. «Πρὸς τοῦ Σόλωνος καὶ Δράκοντος οἷσι νῦν/ φρύγουσι ἤδη τὰς κάχρυς τοῖς κύρβεσιν»∙ Τοὺς νόμους τοῦ Σόλωνος καὶ τοῦ Δράκοντος καλῶς ὡς μάρτυρες/ ποὺ τώρα στὶς κύρβεις ψήνουν τὸ κριθάρι. «Ἔνιοι δέ φασιν ἰδίως ἐν οἷς ἱερὰ καὶ θυσίαι περιέχονται, κύρβεις, ἄξονας δὲ τοὺς ἄλλους ὠνομάσθαι»∙ μερικοὶ δὲ λένε ὅτι κύρβεις λέγονται ὅσοι νόμοι ἀφοροῦν τὰ ἱερὰ καὶ τὶς θυσίες, ἄξονες δὲ τοὺς ἄλλους. Ἐθεωροῦντο ἱεροὶ καὶ ἀπαραβίαστοι οἱ θρησκευτικοὶ νόμοι, ἐνῶ οἱ κοσμικοὶ ἄλλαζαν κατὰ περίπτωση.