Στὴν τήρηση τῶν εὐαίσθητων ἰσορροπιῶν κατέληξε τὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο τῆς Παρασκευῆς ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας∙ οἱ 28 ἦταν βαθύτατα διχασμένοι, ἀπ’ τὴν μία πλευρά, οἱ Ἀμερικανοὶ κι οἱ ὑποτακτικοί τους ἀνάμεσά τους, πιέζειν γιὰ αὐστηρὲς οἰκονομικὲς κυρώσεις κατὰ τῆς Ρωσίας, ἀπ’ τὴν ἄλλη, οἱ σώφρονες ποὺ γνώριζαν ὅτι ὁ κύριος στόχος ἦταν ἡ ἀπαξίωση τοῦ εὐρὼ καὶ ἡ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης. Ἦταν σκληρὴ ἡ ἀναμέτρηση, διότι μὲ τοὺς Ἀτλαντιστὲς ἐτάχθη καὶ ἡ Γαλλία, ἡ πρόμαχος τῆς αὐτόνομης πολιτικῆς παρουσίας τῆς Εὐρωζώνης, ἀπ’ τὴν καθιέρωσή της πρὸ δεκαπενταετίας∙ στὴν πράξη ἀπέμεινε μόνη της ἡ Γερμανία ὡς προασπιστὴς τοῦ εὐρὼ καὶ τῆς ἀπαλλαγῆς τῆς γηραιᾶς ἠπείρου ἀπ’ τὴν ἰσοπέδωση τῆς ἐπιστροφῆς στὴν ψυχροπολεμικὴ περίοδο∙ οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὴν πλεκτάνη καὶ δὲν ἐπείσθησαν ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ καὶ τὴν ἀντιρωσικὴ ὑστερία. Ἡ ἀπόκρυψη τῶν νεοναζιστῶν στὴν Οὐκρανία ἀπέτυχε.