Οἱ ἀπειλὲς μερικῶν κυβερνητικῶν βουλευτῶν, γιὰ καταψήφιση τοῦ νομοσχεδίου μὲ τὶς μεταρρυθμίσεις, θεωροῦνται ὡς παιχνίδια γιὰ τὴν συλλογὴ ψήφων∙ κανεὶς βουλευτὴς δὲν ρίχνει τὴν σημερινὴ κυβέρνηση, γιὰ δύο λόγους: πρῶτον, ἐπειδὴ σὲ ἕναν μῆνα ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς θὰ εἶναι καὶ πάλι πρωθυπουργός, μόνος τὸ πιθανώτερο ἢ μὲ συμμαχίες∙ δεύτερον, ἐπειδὴ γνωρίζουν οἱ περισσότεροι κυριολεκτικὰ βουλευτὲς ὅτι δὲν θὰ ἐπανεκλεγοῦν, ἑπομένως θὰ βροῦν διαφόρους κοινοβουλευτικοὺς τρόπους γιὰ τὴν στήριξη τῆς κυβερνήσεως. Τὸ νομοσχέδιο θὰ περάσει, ἀλλὰ τὸ πρόβλημα μετατοπίζεται στὸν ΣΥΡΙΖΑ, διότι οἱ φυγόκεντρες τάσεις δυναμώνουν καὶ πολλαπλασιάζονται∙ τὰ ἱερὰ τέρατα τῆς ἀριστερᾶς, ὅπως ἡ ὑστερική, συλλαμβάνονται κλέπτοντα ὀπώρας. Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι δείχνουν πλήρη πολιτικὴ ἀδυναμία γιὰ τὴν ἀνάληψη τῆς εὐθύνης τῶν πράξεών τους∙ ἀποδεικνύουν ὅτι τοὺς λείπει ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ τόλμη. Αὐτὸ εἶναι τὸ χειρότερο σὲ προεκλογικὴ περίοδο, ἐπειδὴ δὲν διαθέτουν χρονικὰ περιθώρια ἐπανορθώσεως.