Τὸ τελευταῖο τριήμερο ἦταν ἀπ’ τὰ πλουσιώτερα σὲ γεγονότα τῆς τετραετίας γιὰ τὴν χώρα μας καὶ σὲ ἐπίπεδο κομμάτων∙ ἡ ἀποτυχία τῆς καθυστερήσεως στὴν ψήφιση τοῦ πολυνομοσχεδίου, ἔφερε στὴν κυβερνητικὴ παράταξη τὴν ἀπώλεια μιᾶς ἕδρας, ἀλλὰ τεκτονικῆς μορφῆς σεισμοὺς στὸν ἐμπνευστή του ΣΥΡΙΖΑ. Ἡ ψυχρολουσία τῆς συγκεντρώσεως στὸ Σύνταγμα συμπληρώνεται μὲ τὴν προσέλευση μόλις κανὰ δυὸ δεκάδων στὴν ὁμιλία τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Σύρο, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν συμπαράταξη μόνο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς στὴν ψηφοφορία κατὰ τοῦ προέδρου τῆς Βουλῆς∙ ἤδη οἱ εἰσηγητές του στὰ οἰκονομικὰ προτείνουν τὴν ἀναγνώριση τῆς πραγματικότητος καὶ τὴν προσέγγιση στὶς κυβερνητικὲς θέσεις. Στὸ ΠΑΣΟΚ τὰ πράγματα εἶναι ἄσχημα, ἀλλὰ δύσκολα φθάνουν στὴν διάλυση, διότι ὅλοι ἔχουν κάτι ἐναντίον τοῦ ἄλλου∙ ἔχει σημασία ὅμως τὸ γεγονὸς ὅτι ἀκόμη καὶ ὁ λαλίστατος παιδοβούβαλος ὁμολογεῖ, ὅτι, «τοὔρχεται νὰ ψηφίσει Σαμαρᾶ», γιὰ τὴν διασφάλιση τῆς κυβερνητικῆς σταθερότητος.