Ὁ Κροῖσος εἶχε παραξενευθεῖ πάρα πολύ, ἐπειδὴ ὁ Σόλων δὲν θαύμασε τοὺς θησαυρούς του καὶ τὰ στολίδια του∙ εἶχε χαρακτηρίσει ὡς εὐτυχέστρο ἄνθρωπο τὸν Ἀθηναῖο Τέλλο, καλὸ οἰκογενειάρχη καὶ θανόντα ὑπὲρ τῆς πόλεως. Ὅταν τὸν ρώτησε, ἂν γνωρίζει ἄλλον, «Πάλιν δὲ τοῦ Σόλωνος εἰπόντος εἰδέναι Κλέοβιν καὶ Βίτωνα, φιλαδέλφους καὶ φιλομήτορας διαφερόντως»∙ πάλι ἀπάντησε ὁ Σόλων, τὸν Κλέοβιν καὶ τὸν Βίτωνα, ἰδιαίτερα ἀγαπημένα ἀδέλφια καὶ φιλομήτορες. «Οἳ τὴν μητέρα τῶν βοῶν βραδυνόντων ὑποδύντες αὐτοὶ τῷ ζυγῷ τῆς ἁμάξης»∙ οἱ ὁποῖοι τὴν μητέρα τους ἐπειδὴ ἀργοῦσαν τὰ βόδια ζεύτηκαν οἱ ἴδιοι στὸ ἁμάξι. «Ἐκόμισαν πρὸς τὸ τῆς Ἥρας ἱερὸν εὐδαιμονιζομένην ὑπὸ τῶν πολιτῶν καὶ χαίρουσαν»∙ τὴν μετέφεραν στὸ ἱερὸ τῆς Ἥρας, ἐνῶ τὸ πλῆθος τὴν μακάριζε κι αὐτὴ χαιρόταν. «Εἶτα θύσαντες καὶ πιόντες οὐκ ἔτι μεθ’ ἡμέραν ἀνέστησαν»∙ ἔπειτα ἔκαναν θυσίες καὶ ἤπιαν, ἀλλὰ δὲν ξύπνησαν τὴν ἑπομένη ἡμέρα.