Οἱ εὐρωεκλογὲς καθίστανται σκληρὴ δοκιμασία γιὰ τὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες., διότι σὲ πολλὲς ἀπειλεῖται μὲ ἀνατροπὴ ἡ πολιτική τους ἰσορροπία∙ ἡ παρατεταμένη κρίση τῆς οἰκονομίας καὶ ἡ ἀδυναμία τῶν ἡγετῶν τους τοῦ συμφωνῆσαι σὲ ἑνιαία πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ ἐξωτερική, ἔχει κουράσει τοὺς λαούς της, ἐνῶ καὶ ἡ ἀντιευρωπαϊκὴ προπαγάνδα τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς συμβάλλει τὰ μέγιστα. Σὲ ὅσες χῶρες παρατείνεται ἡ κρίση καὶ παραμένουν οἱ δυσκολὶες ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας ἡ ἄνοδος τῆς ἀκροδεξιᾶς μὲ συνθήματα ἐξόδου ἀπ’ τὴν Ἕνωση εἶναι σημαντική, ὅπως στὶς Βρεταννία, Γαλλία, Ὁλλανδία, Ἰταλία, ἀλλὰ καὶ Αὐστρία∙ ἡ ἀποτυχία τοῦ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ στὴ Γαλλία, μὲ τὸ ἀριστερᾶς ἀποκλίσεως πρόγραμμά του, ἔχει ἀρνητικὴ ἀπήχηση στὰ σοσιαλδημοκρατικὰ κόμματα, ἀλλὰ χωρὶς νὰ κερδίζουν ἀρκετὰ καὶ ὅσα βρίσκονται ἀριστερώτερα. Τὸ κύριο ἀντίβαρο στὴν τάση αὐτὴ ἀπομένει ἡ Γερμανία, λόγῳ τῆς δυναμικῆς οἰκονομίας της, τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ καὶ τοῦ πληθυσμοῦ της.