Ἡ μαζικὴ εἰσροὴ κεφαλαίων στὴν χώρα καὶ ἡ ἀπότομη πτώση τῶν ἐπιτοκίων τῶν κρατικῶν μας ὁμολόγων τὸν τελευταῖο καιρὸ θεωρήθηκε ἀπ’ τοὺς οἰκονομικοὺς ἀναλυτές, ὡς ἐμπιστοσύνη τῶν ἐπενδυτῶν, ὅτι τίποτε δὲν ἀλλάζει στὴν πολιτικὴ ζωὴ τῆς Ἑλλάδος ἀπ’ τὶς ἐκλογές∙ ἡ αἰσθητὴ ἄνοδος ὅμως τοῦ Χρηματιστηρίου χαρακτηρίζεται ὡς ἀπόδειξη ἐμπιστοσύνης τῶν ἴδιων κύκλων πρὸς τὴν κυβέρνηση καὶ τὸν πρωθυπουργὸ πρωτίστως. Τὰ κυκλώματα τῆς κεφαλαιαγορᾶς καὶ τῆς διαπλοκῆς εἶχαν ὁρμητήριο οἱ ἐπιτήδειοι τῆς καταστροφολογίας τῆς τετραετίας∙ ἀπὸ αὐτὰ τὰ «ὀχυρὰ»τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων ἐκπορεύονταν ἐπὶ δεκαετίες ἡ προπαγάνδα ὑπονομεύσεως τῆς χώρας καὶ τῆς χρεωκοπίας της τὴν τετραετία. Οἱ ἀντιδράσεις τους δείχνουν ἕνα, ὅτι «τὸ ἔχουν πάρει ἀπόφαση», τουλάχιστον πρὸς τὸ παρόν, ἂν ὄχι καὶ γιὰ μεγαλύτερο χρονικὸ διάστημα.