Τὴν ἀνάμιξη τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν βαρβαρικῶν φυλῶν ἐπιδίωξε ὁ Ἀλέξανδρος στὸν τρόπο ζωῆς περισσότερο καὶ στὴν συμπεριφορά τους, παρὰ στὴν ἐνδυμασία τους∙ οἱ κοινοὶ γάμοι καὶ καθημερινὴ συναναστροφὴ τοὺς ἔφεραν πιὸ κοντὰ καὶ στὰ ἔθιμά τους. «Τὸ δ’ Ἑλληνικὸν καὶ βαρβαρικὸν μὴ χλαμύδι μηδὲ πέλτῃ μηδ’ ἀκινάκῃ μηδὲν κάνδυι διορίζειν»∙ ἡ δὲ διαφορὰ ἀνάμεσα στὰ Ἑλληνικὰ καὶ βαρβαρικὰ ἤθη νὰ μὴν καθορίζεται ἀπ’ τὴν χλαμύδα καὶ τὸ μικρὸ μαχαῖρι οὔτε ἀπ’ τὴν χαντζάρα καὶ τὸν ἐπενδύτη. «Ἀλλὰ τὸ μὲν Ἑλληνικὸν ἀρετῇ τὸ δὲ βαρβαρικὸν κακίᾳ τεκμαίρεσθαι»∙ ἀλλὰ τὸ μὲν Ἑλληνικὸν διακρινόταν γιὰ τὴν ἀρετή του, τὸ δὲ βαρβαρικὸ γιὰ τὴν κακία του. «Κοινὰς δ’ ἐσθῆτας ἡγεῖσθαι καὶ τραπέζας καὶ γάμους καὶ διαίτας, δι’ αἵματος καὶ τέκνων ἀνακεραννυμένους»∙ τοὺς εἶχε προτείνει ἴδια ροῦχα νὰ φοροῦν, καὶ κοινὰ τραπέζια καὶ συμπεριφορά, μὲ δεσμοὺς αἵματος καὶ τέκνων τοὺς ἀνέμιξε.