Ἡ ἀνάπτυξη στὴν Εὐρωζώνη ἔξελίσσεται σὲ ἀγῶνα δρόμου μεταξὺ Βερολίνου καὶ Παρισίων∙ ὁ γαλογερμανικὸς ἄξων, ὡς ἑνιαία πολιτικὴ συνοχῆς, ἔχει ἀτονήσει ἀρκετά, μετὰ τὴν σοβαρὴ οἰκονομικὴ κρίση στὴν Γαλλία καὶ τὴν ἀδυναμία τῆς κυβερνήσεώς της νὰ πάρει ἔστω κάποια μέτρα ἀντιμετωπίσεώς της. Ἀντιθέτως ὁ Φρανσουὰ Ὁλλάντ, σὲ συνεργασία μὲ τὸν Ματτέο Ρέντσι, ἐπιμένουν στὴν ἄμβλυνση τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ στὴν ἐνίσχυση τῆς ρευστότητος, χωρὶς ὅμως τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἀναγκαίων μεταρρυθμίσεων γιὰ ἐξυγίανση τῆς οἰκονομικῆς καὶ παραγωγικῆς διαρθρώσεως τῶν χωρῶν τους∙ οἱ διεργασίες εἶναι ἔντονες, μὲ διαμεσολαβητὴ τὸν Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ, ὡς ἐνδιάμεσο κρίκο. Οἱ νότιες χῶρες ἔχουν περάσει σὲ δευτερεύουσα θέση, καὶ περισσότερο ἡ Ἑλλάς, διότι ὅλοι βλέπουν ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἀπαλλαγή μας ἀπ’ τὰ μνημόνια καὶ ἡ κανονικὴ πλέον λειτουργία τῆς οἰκονομίας μας∙ ἡ ὑπαγωγὴ στὶς γενικὲς ρυθμίσεις τῆς Εὐρωζώνης εἶναι αὐτονόητη, ἔρχεται μόνη της.