Ὁ Ἀλέξανδρος συμπεριφέρθηκε στοὺς κατακτημένους λαοὺς μὲ καλοσύνη, ἀναγνωρίζοντας πολλὰ ἀπ’ τὰ δικαιώματά τους τὰ ὁποῖα καταπατοῦσαν οἱ προηγούμενοι δεσπότες∙ ἦταν οἰκεῖος καὶ φιλικὸς πρὸς αὐτούς. «Οὐ γὰρ ληστρικῶς τὴν Ἀσίαν καταδραμὼν οὐδ’ ὥσπερ ἅρπαγμα καὶ λάφυρον εὐτυχίας ἀνελπίστου σπαράξαι καὶ ἀνασύρασθαι διανοηθείς»∙ διότι δὲν εἰσέβαλε στὴν Ἀσία μὲ ληστρικὴ διάθεση, οὔτε τὴν εἶδε σὰν λεία καὶ λάφυρο ἀνελπίστου τύχης γιὰ κατασπάραγμα καὶ κατανάλωση. «Καθάπερ ὕστερον μὲν Ἀννιβας Ἰταλίαν, πρότερον δὲ Τρῆρες Ἰωνίαν καὶ Σκύθαι Μηδίαν ἐπῆλθον»∙ ὅπως ἔκανε ἀργότερα ὁ Ἀννίβας στὴν Ἰταλία καὶ οἱ Τρῆρες, θρακικὸς λαὸς παρὰ τὸν Δούναβη, παλαιότερα στὴν Ἰωνία καὶ οἱ Σκύθαι στὴν Μηδίαν. «Ἀλλ’ ἑνὸς ὑπήκοα λόγου τὰ ἐπὶ γῆς καὶ μιᾶς πολιτείας, ἕνα δῆμον ἀνθρώπους ἅπαντας ἀποφῆναι βουλόμενος»∙ ἀλλὰ ἐπιδίωξε θέτοντας ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς παραμένειν ὑπήκοα σὲ μία ἀρχὴ καὶ σὲ ἕναν δῆμο ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.