Τὰ ὁμηρικὰ ἔπη εἴχε πάντοτε μαζί του ὁ Ἀλέξανδρος καὶ τὰ διάβαζε στὰ διαλείμματα τῶν κατακτήσεών του∙ ἄλλωστε εἶχε προσκυνήσει καὶ τὰ ἐρείπια τῆς Τροίας, ἀμέσως μετὰ τὴν διάβασή του στὴν Ἀσία. «Καὶ μὴν εἴ ποτε γένοιτο τῶν Ὁμήρου σύγκρισις ἐπῶν ἐν ταῖς διατριβαῖς ἢ παρὰ τὰ συμπόσια»∙ κι ἂν λοιπὸν γινόταν ποτὲ σύγκριση μὲ τὰ ἔπη τοῦ Ὁμήρου στὶς συζητήσεις ἢ στὰ συμπόσια. «Ἄλλον ἄλλου στίχον προκρίνοντος, αὐτὸς ὡς διαφέροντα πάντων ἐνέκρινε τοῦτον»∙ ἄλλος διάλεγε ἄλλον στίχον, αὐτὸς ὡς καλύτερον ὅλων ἐπέλεγε αὐτὸν ἐδῶ. «Ἀμφότερον βασιλεὺς τ’ ἀγαθὸς κρατερὸς τ’ αἰχμητής»∙ δίκιος ἀντάμα βασιλιᾶς κι ἀκοντιστὴς παράξιος, λέει γιὰ τὸν Ἀγαμέμνονα ἡ Ἑλένη. «Ὃν ἄλλος ἔπαινον τῷ χρόνῳ προέλαβε, τοῦτον αὑτῷ νόμον κεῖσθαι λογιζόμενος»∙ τὸν ὁποῖο ἔπαινο ἄλλος τὸν καταλάβαινε ὡς διαχρονικὴ ἀξία, ἀλλὰ αὐτὸς τὸν ἐκλάμβανε ὡς νόμο καθημερινῆς πρακτικῆς. Τὰ συνεδύασε ἀμφότερα ὁ Ἀλέξανδρος.