Τὴν αὐταρχική του νοοτροπία ἀποκάλυψε προχθὲς ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ ἐζήλωσε τὴν δόξαν τοῦ Μουσολίνι∙ ἡ φράση, ὅτι, μὲ τὴν ψῆφο τους στὸν προϋπολογισμὸ δεσμεύονται οἱ βουλευτὲς καὶ γιὰ τὴν καταψήφιση τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ἀποτελεῖ ὠμὸ ἐκβιασμὸ τῆς συνειδήσεως τῶν ἐκπροσώπων τοῦ λαοῦ∙ παρόμοια διατύπωση δὲν συναντᾶται στὴν κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία, παρὰ μόνο στὰ κακέκτυπά τους τῆς φασιστικῆς Ρώμης καὶ τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας. Καταργεῖ δηλαδή, τὴν ἑκάστοτε ἐλεύθερη γνώμη τοῦ βουλευτοῦ, ὅπως τὸν κατήγγειλε ὁ πρωθυπουργός, ἀμέσως μετά. Ἐκδήλωση πανικοῦ εἶναι ὁπωσδήποτε ἡ φράση, διότι ὅσο λίγη σχέση κι ἂν ἔχει μὲ τὸν κοινοβουλευτισμὸ φύσει, κάποιοι θὰ τοῦ ἔχουν μάθει τὶς βασικὲς ἀρχὲς τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ.