Οἱ φιλόμουσοι βασιλεῖς εὐνοοῦν τὴν καλλιέργεια τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν στὶς χῶρες τους, γράφει ὁ Πλούταρχος σχολιάζων τὴν πολιτικὴ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου∙ ἡ προώθηση τῶν γραμμάτων ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικὰ ἀπ’ τὴν ἀνοχὴ τῶν βασιλέων ἀπέναντι στὴν κριτικὴ τῶν φιλοσόφων ἢ τῶν ρητόρων τῆς ἐποχῆς του. «Τίς ἂν παρὰ τοιούτοις βασιλεῦσιν αὔξησις ἢ τιμὴ τέχνης γένοιτο καὶ Μούσης τοιαύτης;» Ποιὰ θὰ ἦταν ἀπὸ τέτοιους βασιλεῖς ἡ εὔνοια ἢ ἡ ἀποδοχὴ τῆς τέχνης καὶ τῶν Μουσῶν ἡ προστασία; συμπληρώνει ἀναφερόμενος στὸν βασιλὲα Ἀντέα τῶν Σκυθῶν, ὁ ὁποῖος ἀπ’ τὴν μουσικὴ τοῦ διασήμου αὐλητοῦ Ἰσμηνία προτιμοῦσε τὰ χρεματίσματα τῶν ἀλόγων ἢ τὰ γκαρίσματα τῶν γαϊδάρων. «Ἀλλ’ οὐδὲ παρὰ τοῖς κακοτέχνοις ἐθέλουσιν εἶναι»∙ ἀλλὰ οὔτε στοὺς κακότεχνους δὲν δείχνουν ἀποδοχή. «Καὶ διὰ τοῦτο βασκανίᾳ καὶ δυσμενείᾳ τοὺς ἀληθῶς τεχνίτας καθαιροῦσιν»∙ γι’ αὐτὸ καὶ μὲ φθόνο καὶ δυσμένεια κυνηγοῦν τοὺς πραγματικοὺς καλλιτέχνες.