Τὰ κυκλώματα τῶν σωφρονιστικῶν ὑπαλλήλων ἀποδεικνύεται, μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Ἀλβανοῦ ἐγκληματίου, ὅτι εἶναι κράτος ἐν κράτει∙ δὲν εἶχαν καμμία ἀναστολὴ οἱ δεκαπέντε ὑπάλληλοι τῆς βάρδιας στὸν ξυλοδαρμὸ μέχρι θανάτου τοῦ Ἰλία Καρέλι. Ὁπωσδήποτε αὐτὸς ἦταν ἕνας στυγνὸς ἐγκληματίας, ὅπως τὸ ἀπέδειξε μὲ τὸν φόνο τοῦ ἀρχιφύλακα στὶς φυλακὲς Μαλανδρίου∙ αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι, καὶ τὸ κράτος φέρεται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, διότι οἱ σωφρονιστικοὶ ὑπάλληλοι ἐκπροσωποῦν τὸ κράτος στὶς φυλακές. Οἱ ἀνακριτὲς μένουν ἔκπληκτοι μὲ ὅσα ἀποκαλύπτονται, διότι τὰ στόματα ἄνοιξαν κι ὁ καθένας ρίχνει τὶς εὐθύνες στὸν ἄλλον, ὅπως συμβαίνει σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις∙ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου εἶναι ἀπαραίτητη, γιὰ τὴν ἀποτροπὴ μελλοντικῶν ἐπαναλήψεων.