Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴ Βουλή, γιὰ τὴν καταγγελία ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι φταῖνε γιὰ ὅλα, ἀποκάλυψε τὸ ἀλλοπρόσαλλο τῆς πολιτικῆς του∙ ἡ ὑστερικὴ τοῦ «χάλασε τὴν σούπα», μὲ τὶς διασυνδέσεις της μὲ τὴν ἀκροδεξιὰ καὶ τὴν πρόκληση σοβαρῶν ἀντεγκλήσεων μὲ τὴν ἀντιπολίτευση καὶ τὴν συμπολίτευση ἐπίσης. Ὁ ἴδιος ἔγινε ἔξαλλος καὶ τῆς παρήγγειλε νὰ ἀλλάξει στάση, ὅπως καὶ ἔγινε, ἀλλὰ ὁ λόγος του δὲν εἶχε ἀπήχηση στὸν κόσμο, διότι σκεπάσθηκε ἀπ’ τὶς ἀκρότητες τῆς προέδρου∙ τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι κατήγγειλε πὼς ἡ ἐργαλειοθήκη τοῦ ΟΟΣΑ τῆς προηγουμένης κυβερνήσεως ἦταν πλαστή, διὰ χειρὸς Κωστῆ Χατζηδάκη, ἀλλὰ ἀποχώρησε ἀμέσως. Δὲν ἔμεινε νὰ ἀκούσει τὴν ἀπάντηση∙ κρύφθηκε πάλι στοῦ Μαξίμου.