Ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος εἶχε πιστέψει ὅτι ἡ Τύχη εἶχε βοηθήσει τὸν Ἀλέξανδρο∙ οἱ Πέρσες εἶχαν ἀποδεχθεῖ, ὅτι κάποια θεϊκὴ δύναμις εἶχε ὁδηγήσει τὸν Μακεδόνα στρατηλάτη στὶς τόσες νίκες του, καὶ γι’ αὐτὸ τὰ τριακόσια περίπου χρόνια τῶν ἑλληνιστικῶν βασιλείων δὲν ἐπαναστάτησαν ποτέ. «Καί μέ τις φιλοτιμία καὶ ζῆλος ἡμερώτερον αὐτοῦ φανῆναι»∙ καὶ μὲ διακατέχει φιλοτιμία καὶ ζῆλος, ἐξομολογεῖται ὁ Δαρεῖος, νὰ φανῶ πιὸ συγκρατημένος ἀπ’ αὐτόν. «Εἰ δ’ οἴχεται τὰ ἐμά, Ζεῦ πατρῷε Περσῶν καὶ βασίλειοι θεοί»∙ ἐὰν δὲ ὁδηγηθεῖ στὰ δικά μου, Ζεῦ πατέρα καὶ τῶν Περσῶν βασιλείων θεοί. «Μηδεὶς εἰς τὸν Κύρου θρόνον ἄλλος ἢ Ἀλέξανδρος καθίσειε»∙ κανεὶς ἄλλος ἀπ’ τὸν Ἀλέξανδρο νὰ μὴν καθίσει στὸν θρόνο τοῦ Κύρου. «Τοῦτ’ εἰσποίησις ἦν Ἀλεξάνδρου διὰ θεῶν μαρτύρων»∙ αὐτὰ θεωροῦνται ὡς ἀποδοχὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου μὲ τὴν μαρτυρία τῶν θεῶν. «Οὕτω νικῶσιν ἀρετῇ»∙ ἔτσι κερδίζουν μὲ τὴν ἀρετή.