Ἡ σύγκληση τοῦ Συμβουλίου τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν ἦταν πράξη ἀδηρίτου ἀνάγκης πρῶτα καὶ συνέσεως ἐπίσης τοῦ πρωθυπουργοῦ, ἀλλὰ καὶ πολιτικῆς ἀδυναμίας ἐκ μέρους του∙ ἀποδεικνύει ὅτι εἶχε ἀντιληφθεῖ ἀπὸ πρὶν τὸ ἀδιέξοδο τῆς πολιτικῆς του, ἀλλὰ τὴν συνέχιζε, διότι ἦταν ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ὁλοκληρώσει τὴν ἐξαπάτηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Τὸ πέτυχε σὲ μεγάλο βαθμό, διότι τὸ δημοψήφισμα δὲν πληροῖ καμμία προϋπόθεση δημοκρατικῆς ἐγκυρότητος, ἀλλὰ ἀπομένει ἡ σαφέστατη ἀπόδειξη τῆς ἀνεπαρκείας του γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς κρίσεως∙ τώρα φέρει ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο αὐτὸς τὴν εὐθύνη καὶ κανένας ἄλλος∙ οὔτε μπορεῖ πλέον νὰ ἐπιρρίπτει τὶς δικές του ἁμαρτίες στὶς πλάτες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἢ τῶν ἀντιπάλων του.