Ὁ διαχωρισμὸς τῶν Εὐρωπαίων εἶναι πλέον σαφής∙ ἀπ’ τὴν μιὰ πλευρά, ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων καὶ οἱ νότιες χῶρες, μὲ ὑποδοχὴ τῶν προσφύγων καὶ σεβασμὸ τῶν ἀνθρωπιστικῶν καὶ φιλελευθέρων ἀξιῶν τῆς γηραιᾶς ἠπείρου∙ ἀπ’ τὴν ἄλλη, οἱ ἀτλαντικῆς ἀποχρώσεως καὶ οἱ κομμουνιστογενεῖς, μὲ τὸ κλείσιμο τῶν συνόρων καὶ τὴν κινητοποίηση τοῦ στρατοῦ κατὰ τῶν καταδιωκομένων στὴν χώρα τους. Ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ ἐπέτυχε, μὲ τὴν πρωτοβουλία της τὴν κινητοποίηση τῶν Γερμανῶν γιὰ καλωσόρισμα τῶν ξένων∙ ἔτσι ἀπηλλάσσεται ἡ Γερμανία ἀπ’ τὸ πολεμικὸ ἄγος, ἀλλὰ καὶ ἡ Εὐρωζώνη δίδει ἐξετάσεις πολιτικῆς συνοχῆς σὲ θέματα ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ ὄχι μόνο οἰκονομικά. Τὸ Εὐρωσυμβούλιο τῆς Τετάρτης ἀποβαίνει καθοριστικῆς σημασίας, διότι θὰ κριθεῖ ἡ πορεία τῆς Εὐρωζώνης πρὸς τὴν πολιτική της ἑνοποίηση∙ πάντα στὴν ἱστορία τὰ ἀποφασιστικὰ βήματα εἶναι ἐπώδυνα καὶ ἴσως γι’ αὐτὸ εἶναι πιὸ σταθερά. Ἡ Εὐρώπη ζυγίζει τὴν ἑνοποίησή της.