Στὴν ἀναζήτηση διεξόδου στὸν πολιτικό της προσανατολισμὸ βρίσκεται ἡ Τουρκία, παραμονὲς τῶν ἐκλογῶν τῆς πρώτης Νοεμβρίου καὶ μὲ τὴν ἐσωτερικὴ κατάσταση ἔκρυθμη∙ ἡ ἑκατόμβη ἀπ’ τὶς δύο ἐκρήξεις στὴν Ἄγκυρα ἔχει ἀλλάξει ἄρδην τὴν πολιτική της ζωή. Τὸ κυβερνῶν κόμμα, ὡς ὑπηρεσιακὴ κυβέρνηση ἀπ’ τὶς ἐκλογὲς τοῦ Ἰουνίου, μᾶλλον θὰ χάσει καὶ ἄλλη δύναμη στὴν κάλπη, ὁπότε γεννᾶται καὶ πάλι πρόβλημα συνεργασίας μὲ κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ αὐτὸ σημαίνει τὸ τέλος τῆς πολιτικῆς κυριαρχίας τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογάν, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸς διατηρεῖ τὴν θέση τοῦ προέδρου τῆς χώρας∙ οἱ ἐξελίξεις στὴν Συρία καὶ ἡ ἐνίσχυση τῆς ἐξουσίας τοῦ Μπασὲρ Ἀσσάντ, μετὰ τὴν ρωσικὴ παρέμβαση, ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀποδυνάμωση τῆς τουρκικῆς ἐπιρροῆς στὴν Μέση Ἀνατολή. Ἡ Ἄγκυρα ὑποχρεωτικὰ ταυτίζεται μὲ τὴν Ἀμερική, ἀφοῦ ἄλλωστε ζήτησε τὴν προστασία τοῦ ΝΑΤΟ, γιὰ τὶς ρωσικὲς παραβιάσεις τοῦ ἐναερίου χώρου της.