Οἱ Ἕλληνες κατὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους ἐπέδειξαν ἀπαράμμιλη ἀνδρεία καὶ ἦθος μοναδικὸ στὴν μέχρι τότε ἱστορία τους∙ ἡ ὁλόψυχη αὐταπάρνησή τους καὶ ἡ αὐτοθυσία τους ἐπέτυχαν τὴν ἐκδίωξη τῶν βαρβάρων. «Τοιαύταις διανοίαις χρώμενοι, καὶ τοὺς νεωτέρους ἐν τοῖς τοιούτοις ἤθεσι παιδεύοντες»∙ ἐμποτισμένοι μὲ παρόμοια νοοτροπία, καὶ τοὺς νεωτέρους ἐκπαιδεύοντες μὲ αὐτὰ τὰ ἤθη. «Οὕτως ἄνδρας ἀγαθοὺς ἀπέδειξαν τοὺς πολεμήσαντας πρὸς τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας»∙ ἔτσι ἀνέδειξαν τοὺς ἀγαθοὺς ἄνδρες καὶ πολέμησαν αὐτοὶ τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας εἰσβολεῖς. «Ὥστε μηδένα πώποτε δυνηθῆναι περὶ αὐτῶν μήτε τῶν ποιητῶν μήτε τῶν σοφιστῶν ἀξίως τῶν ἐκείνοις πεπραγμένων εἰπεῖν»∙ ὥστε ποτὲ κανένας νὰ μὴν μπορεῖ, οὔτε ἀπ’ τοὺς ποιητὲς οὔτε ἀπ’ τοὺς σοφιστές, ἐπαξίως νὰ πεῖ κάτι γιὰ τὰ πεπραγμένα τους. Ὁ Ἰσοκράτης ὑπογραμμίζει στὸν «Πανηγυρικόν» του, ὅτι ὅσα ἐγράφησαν γιὰ τοὺς πολεμιστὲς τῶν Μηδικῶν πολέμων δὲν ἀγγίζουν κἂν τὴν συνεισφορά τους.