Οἱ Εὐρωπαῖοι ἀντιμετώπισαν τὸν ἀνασχηματισμὸ τοῦ Ναπολεοντίσκου μὲ ἄκρα ἐπιφυλακτικότητα, ὅπως φαίνεται ἀπ’ τὰ σχόλια τοῦ ἐγκύρου τύπου∙ ναὶ μὲν ἔδειξαν κάποια εὐχαρίστηση ἀπ’ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν ἀντιευρωπαϊστῶν καὶ ἀντιθέτων στὶς ἐπενδύσεις, ἀλλὰ εἶδαν ὅτι κατέστη πρῶτος ὑπουργὸς ὁ μανιακὸς κατὰ τῶν ἐπενδυτῶν, ἐνῶ κατέγραψαν ὡς κύριο ὑπουργὸ γιὰ τὴν προσέλκυση κεφαλαίων τὸν θεωρητικὸ τοῦ παραλλήλου νομίσματος καὶ τῆς ἐπιστροφῆς στὴν δραχμή. Δὲν περνᾶνε αὐτὰ ἀπαρατήρητα, παρὰ τὸ ἀντίθετο, «ὅποιος καίγεται στὸ κουρκοῦτι, φυσάει καὶ τὸ γιαοῦρτι», λέει ἡ παροιμία∙ στὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἀξιολογήσεως τὸν πρῶτο λόγο τὸν ἔχουν οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ αὐτοὶ δὲν εἶναι διατεθειμένοι διελθεῖν ἄλλο ἕνα ἑξάμηνο ἀτερμόνων διαπραγματεύσεων. Ἄλλωστε γνωρίζουν τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία καλύτερα ἀπ’ τὸν Ναπεολεοντίσκο, γιὰ τὰ κρυφὰ ἐλλείμματα καὶ τὴν δημιουργικὴ λογιστική του∙ ἔχουν τὰ μέσα νὰ ἀπαντήσουν, διότι παραμένει γυμνὸς ὁ βασιληᾶς καὶ αὐτὸ τὸν γνωρίζουν ὅλοι, δὲν χρειάζεται ἑρμηνεία.