Ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ σχηματίζει τὴν κυβέρνησή του, μὲ τὴν ἐπιλογὴ τῶν ὑπουργῶν καὶ συμβούλων του∙ ὁ κοινὸς παρανομαστὴς εἶναι ἡ ἄκρως συντηρητικὴ νοοτροπία τους καὶ ἡ ριζικὴ ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς τοῦ προκατόχου του. Ὁ Μπάρακ Ὀμπάμα ἐπιχείρησε τὴν διασφάλιση τῶν σχέσεων μὲ τὴν Εὐρώπη μὲ τὴν ἐπίσκεψή του στὴν Γερμανία καὶ τὴν «παράδοση» στὴν Ἀγκέλα Μέρκελ τῆς «ἡγεσίας» τοῦ δυτικοῦ κόσμου, κάτι ποὺ φαίνεται ὅτι ἐνόχλησε τὸν νέο πρόεδρο∙ στὸ ἐσωτερικὸ οἱ ἀντιδράσεις κατὰ τοῦ ἐκκεντρικοῦ δισεκατομμυριούχου συνεχίζονται, ἐνῶ σημειώθηκαν διαδηλώσεις καὶ στὸ Παρίρι. Ἡ πολιτικὴ ἀπομονώσεως, μὲ οἱαδήποτε μορφὴ κι ἂν γίνει, δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο πρᾶγμα, διότι ἡ παραγωγικὴ δομὴ τῆς Ἀμερικῆς ἔχει στηριχθεῖ μεταπολεμικὰ στὴν παγκόσμια πολιτικὴ καὶ κατὰ προέκταση οἰκονομικὴ κυριαρχία της∙ δὲν εἶναι ἁπλὸ πρᾶγμα ἡ μεταφορὰ τῶν πολυεθνικῶν στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ὅταν ὅλες ἔχουν ἁπλώσει τὶς ἐπιχειρήσεις τους σὲ ἑκατοντάδες χῶρες.