Σὲ σύσκεψη τῶν ἐκπροσώπων πέντε χωρῶν τῆς Εὐρωζώνης, Γερμανίας, Γαλλίας, Ἰταλίας, Ἱσπανίας, Ὁλλανδίας καὶ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου, ἀναμενόταν νὰ συζητηθεῖ αὔριο στὸ Βερολίνο τὸ πρόβλημα τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους, ἀλλὰ ἀναβλήθηκε προσωρινὰ μόνο∙ ἡ κυβέρνηση δὲν ἐκλήθη, οὔτε διαμαρτυρήθηκε γι’ αὐτό. Θὰ συζητοῦσαν οἱ μεγαλύτεροι ἑταῖροι γιὰ τὸ κύριο πρόβλημά μας, μὲ ἐμᾶς ἀπόντες∙ αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ἔχουν πλέον καμμία ἐμπιστοσύνη στὸν Ναπολεοντίσκο, μὲ τὰ συνεχῆ ψέμματα καὶ τὶς βρώμικες διασυνδέσεις του, ποὺ ἀποφάσισαν τὴν ρύθμισή του ἐρήμην τῆς Ἑλλάδος. Τέτοιου βαθμοῦ ταπείνωση γίνεται στὴν ἱστορία μόνο σὲ ἡττημένες ἀπὸ πόλεμο χῶρες, χωρὶς κυβέρνηση καὶ ὑπεύθυνη ἐκπροσώπηση. Σὲ αὐτὸ τὸ ἐπίπεδο ἔχουν καταντήσει σήμερα τὴν Ἑλλάδα.