Ἡ ἐπιτυχία τῆς Ἰρλανδίας νὰ βγεῖ ἀπ’ τὸ μνημόνιο σὲ λιγώτερο ἀπὸ τρία χρόνια, καθὼς ἔχει φέτος ρυθμὸ ἀναπτύξεως 7,5%, ἀποτελεῖ τὸ ἁπτὸ παράδειγμα πρὸς μίμησιν, ἐνῶ εἶχε ὑπαχθεῖ σὲ ἐπιτήρηση ἕνα χρόνο ἀργότερα ἀπὸ ἐμᾶς∙ ἡ τελευταία διετία θεωρεῖται ὡς ἐγκληματικὴ τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως κατὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς Εὐρωζώνης, διότι ἀποδεικνύεται, ὅτι ἐσκεμμένως ὑπονόμευσε τὴν ἀνάκαμψη τοῦ 2014, μὲ τὶς ὕποπτες μεθοδεύσεις της –ποὺ δὲν ἦταν ἔμπνευση μόνο τοῦ ὑπουργοῦ, ἀλλὰ κοινὴ ἀπόφαση μὲ τὸν πρωθυπουργό του-, καὶ καθυστέρησε ἐπὶ ἑνάμισυ χρόνο τὴν πρώτη ἀξιολόγηση ποὺ εἶχε ὑπογράψει μὲ τὸ τρίτο μνημόνιο. Οἱ Εὐρωπαῖοι γνωρίζουν ἐπίσης ἄριστα τὸ τί χάνει ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία, ἀπὸ τρεῖς ἄλλες παρενέργειες: καθυστερήσεις στὴν ἀπορρόφηση τῶν κονδυλίων τοῦ ΕΣΠΑ, ἠθελημένη ἀποχὴ ἀπὸ τὸ σχέδιο Γιοῦνκερ καὶ ἀπώλειες ἐκ τῆς μεταφορᾶς πολλῶν ἐπιχειρήσεων, ἑλληνικῶν ναυτιλιακῶν κυρίως, ἀπ’ τὸ Λονδίνο, λόγῳ Brexit.