Στὴν περιγραφὴ τῆς ἐκστρατείας τοῦ Ξέρξου εἶναι παραστατικὸς ὁ Ἰσοκράτης, ἀποφεύγων τὶς λεπτομέρειες, ἀλλὰ προβάλλων τὰ χαρακτηριστικὰ ἐκεῖνα στοιχεῖα τῆς ὑπεροψίας καὶ ἀλαζονείας τοῦ μεγάλου βασιλέως∙ ἄλλωστε τὸ ὑπογραμμίζει, ὅτι δὲν γράφει τὴν ἱστορία, παρὰ προσφέρει διδάγματα γιὰ τοὺς συμπολῖτες του. «Οὐ πρότερον ἐπαύσατο πρὶν ἐξεῦρε καὶ συνηνάγκασεν ὃ πάντες θρυλοῦσιν»∙ δὲν σταμάτησε προηγουμένως πρὶν βρεῖ ὅλα τὰ στρατεύματα καὶ τὰ ἐξηνάγκασε ὅπως ὁμολογοῦν οἱ πάντες. «Ὥστε τῷ στρατοπέδῳ πλεῦσαι μὲν διὰ τῆς ἠπείρου, πεζεῦσαι δὲ διὰ τῆς θαλάσσης»∙ ὥστε ὁλόκληρος ὁ στόλος νὰ πλεύσει πάνω στὴν ξηρά, καὶ ὁ στρατὸς νὰ περπατήσει πάνω στὴν θάλασσα. «Τὸν μὲν Ἑλλήσποντον ζεύξας, τὸν δ’ Ἄθω διορύξας»∙ μὲ τὴν κατασκευὴ γεφύρας στὸν Ἑλλήσποντο, καὶ διώρυγος στὴν Ἄθω. Ἦταν μοναδικὰ τὰ ἐπιτεύγματα ἐκεῖνα, καὶ ὅταν ἡ τρικυμία χάλασε τὴν πρώτη σύνδεση πλοίων, διέταξε καὶ μαστίγωσαν τὴν θάλασσα, διότι τὸν προσέβαλε.