Ἡ νίκη τοῦ Φρανσουὰ Φιγιόν, στὸν δεύτερο γύρο τῶν προκριμματικῶν ἐκλογῶν τῆς Γαλλίας γιὰ τὶς προεδρικὲς τοῦ Μαΐου, θεωρεῖται καμπὴ στὴν πολιτικὴ ζωὴ τῆς Εὐρώπης∙ ἔρχεται μετὰ τὴν ἀναγγελία εὐμενοῦς ἀποδοχῆς, ἂν ὄχι ἑορταστικῆς, τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ γιὰ τέταρτη θητεία στὴν καγκελαρία. Ἡ συντηρητικὴ παράταξη δείχνει ὅτι ἀντιδρᾶ ἀπέναντι στὴν ἰσοπέδωση τῆς ἀκροδεξιᾶς, μὲ τὴν ἀντιευρωπαϊκή της ρητορική, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀνεκτικὴ πρὸς τὸν ἀτλαντισμὸ ἀριστερά, μὲ παραμέληση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνότητος∙ ὁ Φρανσουὰ Φιγιὸν φέρεται ὡς βέβαιος νικητὴς τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν, διότι οἱ πρῶτες δημοσκοπήσεις τοῦ δίδουν, 32%, ἔναντι, 22%, τῆς Μαρὶ Λεπέν, καὶ στὸν δεύτερο, 71% ἔναντι, 29%, ἐνῶ καὶ ἡ καγκελάριος διατηρεῖ τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν Γερμανῶν. Ἡ στροφὴ πρὸς τὴν πολιτικὴ συνοχή, μὲ τὴν καθιέρωση ἑνιαίας ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς, εἶναι ὁ κύριος σκοπὸς τῶν δύο ἡγετῶν, ἐνῶ ἀναμένεται καὶ ἀλλαγὴ στὶς εὐρωρωσικὲς σχέσεις.