Ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ συνεχίζει τὶς προκλήσεις του πρὸς τὴν Κίνα, κατηγορώντας την ὅτι, προχώρησε αὐθαιρέτως στὴν ὑποτίμηση τοῦ ρεμίνμπι καὶ στὴν κατασκευὴ ὀχυρωματικῶν ἔργων στὶς κοραλλιογενεῖς νήσους τῆς Νοτίου Σινικῆς θαλάσσης∙ ἡ δήλωση αὐτὴ σημαίνει ὅτι καὶ ἡ τηλεφωνικὴ συνομιλία μὲ τὴν πρόεδρο τῆς Ταϊβὰν δὲν ἦταν τυχαία, ὅπως τὴν ἐμφάνισε στὴν ἀρχή. Τὸ πρόβλημα γίνεται χειρότερο διεθνῶς, διότι συνοδεύθηκε καὶ ἀπὸ ἀπειλὲς κατὰ τῶν ἀμερικανικῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν, οἱ ὁποῖες μεταφέρουν τὴν παραγωγή τους στὸ ἐξωτερικὸ καὶ μετὰ πωλοῦν τὰ προϊόντα τους στὸ ἐσωτερικό, μὲ τὴν ἐπιβολὴ 35% δασμῶν στὰ προϊόντα αὐτά∙ οἱ οἰκονομικοὶ ἀναλυτὲς χαρακτηρίζουν τὴν πολιτικὴ αὐτὴ ὡς ἐφαρμογὴ τοῦ ἀπομονωτισμοῦ, οἰκονομικοῦ καὶ πολιτικοῦ, μὲ ἀπρόβλεπτες τὶς προεκτάσεις∙ ὁ κόσμος τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας δὲν ἀντέχει στὴν λογικὴ τῆς πρώτης βιομηχανικῆς ἐποχῆς, μὲ τὸν ἀπόλυτο προστατευτισμό. Ἔχει περιθώρια ἡ Ἀμερικὴ τοῦ ὑπομεῖναι τὸν οἰκονομικὸ πόλεμο τῶν ἀνταγωνιστῶν της;